De clichés over meisjes en jongens

  • door Mama

Omdat ze jarig was, mocht onze verse vierjarige kiezen waar we gingen eten. Ze lust geen frietjes, en is ook niet zot van hamburgers, maar toch koos ze de Quick uit. Want daar is een ballenbad. Als ik de Magic Box van dochterlief bestel, word ik onderworpen aan een kruisverhoor. ‘Frietjes of nuggets? Fruit of yoghurt? Sausje erbij? Hamburger of cheeseburger?’ Ik antwoord razendsnel en gedisciplineerd. En dan: ‘Meisje of jongen?’ Euh, excuseer? 

Stereotypevrij opvoeden

Toen Mille vier jaar geleden geboren werd, waren we vastbesloten haar niet zomaar te brainwashen met alles wat typisch meisjesachtig is. Ik ben zelf geen grote voorstander van all things pink, meer zelfs, ik vind die hele roze rimram die je standaard over je heen gekieperd krijgt als meisjesmoeder strontvervelend.

Ik wil vooral dat mijn kinderen met speelgoed spelen en kleren dragen die ze zélf leuk vinden. Als Mille graag een werkbank wil voor haar verjaardag is dat helemaal oké, en als mijn zoon ooit graag een kapsalonnetje wil, dan is dat ook geen probleem. Pas op, wij vervallen ook weleens in het cliché. Hier thuis zet mijn lief de vuilbakken buiten, en zorg ik voor het eten op tafel, en dat vind ik ook prima. Ik ben namelijk nogal voorstander van 'kies wat je leuk vindt, en doe dat', ongeacht wat mensen ervan vinden.

Het komt er gewoon op neer dat we onze kinders stereotypevrij proberen op te voeden. 

Vrije keuze?

Proberen, zeg ik wel, want vaak wordt er in je plek beslist als je even niet oplet.

Zo stelde het vriendelijke meisje in het restaurant me zo routineus die gendervraag dat ik in de hele flow van het kruisverhoor zonder nadenken 'meisje' antwoordde. En voor ik het wist, werd er een plastic, roze handtasje in die Magic Box gestopt. Schitterende keuze, want Mille vond het fantastisch, maar ik vond het toch een vreemd gegeven. Waarom vragen ze niet 'handtasje of piratenset'? Ik ben er zeker van dat er meisjes zijn die liever een piraat spelen dan een prinses-met-een-handtas.

Mijn dochter die dag niet, en da’s helemaal goed. Maar als je de kinderen, of de ouders die staan te bestellen, zelf de keuze laat, is dat dan niet eerlijker?

Een loodgietster met een handtas

We horen zo vaak dat vrouwen dezelfde rechten als mannen zouden moeten kunnen hebben als ze dat zelf willen. En wat mij betreft kan je dat nu al aan kleuters aanleren.

Toen Mille haar papa gisteren een zwaar stuk muur zag dragen, zei ze 'dat alleen papa’s dat kunnen he?'. Ik wist niet hoe snel ik dàt moest ontkennen. Eerlijkheidshalve heb ik toegegeven dat ik dat inderdaad niet kan, maar dat er ook sterkere mama’s zijn, die dat zeker wél kunnen. Het gesprek ging verder, en mijn dochter besloot dat ze, als ze later groot is, net zoals papa 'alle kapotte huisjes wil maken'. (Haar vader is loodgieter, maar in haar adoratie heet dat 'alle kapotte huisjes maken'.)

Ik verzeker haar dat dat prima is, dat ze helemaal zelf mag kiezen wat ze later wil doen. Ze is blij en gaat spelen, maar een minuutje later staat ze terug bij mij. 'Maar mama, dan neem ik wel mijn handtasje mee naar de kapotte huisjes, is dat goed?'

Helemaal oké, mijn kind, helemaal oké.