Het moederlijf in al haar glorie

  • door Mama

De miljoenen vrouwen die je voorgingen, vertellen zelden de hele waarheid over de effecten van zwanger zijn op je lichaam. Je hoort wel bevallingsverhalen – soms meer dan je wil – die zo uit de horrorafdeling van de bibliotheek zouden kunnen komen, maar over de gevolgen van de eigenlijke zwangerschap hoor je weinig.

Sorry mannen: no sweat, no glory

Logisch, elke zwangerschap is anders en niemand beleeft die op dezelfde manier. Maar for what it’s worth, ik vertel het je: een zwangerschap is een ware aanslag op je lichaam.

Ik heb er ondertussen twee zwangerschappen opzitten, samen goed voor 77 weken dracht. Op dit moment ben ik een prille acht weken ver in zwangerschap nummer drie. Aan het einde van dit jaar zal ik dus in totaal ongeveer 117 weken vol verwachting hebben doorgebracht. Dat is – als ik mijn drie zwangerschappen aaneensluitend zou beleven – meer dan twee jaar. Meer dan twee jaar zwanger! Dat doet wat met een lijf. 

Je maakt een heel nieuw mensje, met je eigen lichaam (dat er ook een kleine mannelijke bijdrage nodig is, vergeten we gemakshalve :-). Voor mannen even geen glorie in dit artikel). Ongelooflijk toch? Een vrouw maakt met de placenta zelfs – from scratch – een heel nieuw orgaan aan en daarmee bouwt, boetseert en onderhoudt ze 40 weken lang een nieuw persoontje. En als dat kleine mensje eruit komt, merk je pas welke ravage de zwangerschap heeft aangericht. Althans, dat vond ik. 

Kilo’s angsten en buiktrauma’s

Om te beginnen: je komt enorm bij. En blijkbaar is het not done om je daar tijdens je zwangerschap zorgen over te maken. Durfde ik al eens mijn gepieker over mijn gewicht of uitgerokken vel uitspreken, dan kon ik op bitter weinig begrip rekenen.

Je hoort blij te zijn met wat je lichaam presteert, en als je luidop panikeert over de cijfers op je weegschaal, wordt dat vaak weggelachen of – erger nog – je wordt bestempeld als oppervlakkig. Ik durf het wél zeggen: ik vond het verschrikkelijk dat kilo’s er in sneltempo aanvlogen en de baby-in-je-buik-verklaring was voor mij geen vrijgeleide.

Nog iets: na de bevalling verdwijnt die buik niet meteen. Dat wéét natuurlijk iedereen, alles werd immers uitgerokken tot soms abnormale proporties. Dat mijn ‘pensje’ niet direct verleden tijd zou zijn, dat besefte ik ergens wel, maar ik schrok toch behoorlijk bij wat ik in de spiegel zag na mijn eerste postnatale douche. Het goede nieuws? Het buikje ebt weg en de zwangerschapskilo’s verdwijnen ook min of meer. Maar dat duurt weken (soms maanden) en je buik ziet er nooit meer uit zoals voor je zwangerschap. 

Mama Zebra

En dan: striemen. Die striemen … Tijdens mijn eerste zwangerschap smeerde ik me elke avond in met dure anti-striemencrème uit de apotheek. Ik haatte het, want alles plakte aan elkaar. Lakens aan mijn buik, mijn handen aan elkaar, en mijn lief aan mij. Het ene is al prettiger dan het andere, maar vooral: het heeft geen ene zier geholpen.

Een week voor ik moest bevallen stond mijn buik vol paarse striemen. Véél striemen. En daar heb ik enorm om gejankt. ‘Niet eerlijk, want ik heb nog zo flink gesmeerd!’ Niets aan te doen. Het goede nieuws? Die striemen vervagen en worden lichtroze. De reality check? Ze gaan nooit meer helemaal weg. De silver lining? Mijn dochter vindt dat ik op een zebra lijk. Toch cool, nee?

Balloon Boobies

Vervolgens, als je besloten hebt om borstvoeding te geven, vinden je borsten het nodig om twee of drie dagen na de bevalling te transformeren in ballonnen. Ik heb nagedacht over een andere beschrijving. Neen, er is geen betere dan dit: gigantische ballonnen. En ze zijn enorm pijnlijk. Je kunt geen normale bh (ver)dragen.

Iedereen ouder dan een dag of twee die ook maar dreigt in de buurt van melkfabriek te komen, wordt prompt weggejaagd. Soms zelfs op agressieve wijze. Het goede nieuws? Je kunt het kleine mensje dat je net gebaard hebt maandenlang in leven houden met die ballonnen. De reality check? Na twee reeksen borstvoeding heb ik ingeboet aan volume en stevigheid.

En dan heb ik het nog niet gehad over de vermoeiheid, de misselijkheid, het overgeven (zeven maanden lang!), de zware zwangerschapsdiabetes, de constipatie, de spierkrampen, de haaruitval (kale plekken, I swear), het carpal tunnelsyndroom en de kapotte rug. Al hoop ik oprecht dat anderen van die ellende gespaard blijven. 

Zwitsalgeur en maneschijn

Ik weet dat dit betoog ondankbaar en oppervlakkig kan lijken, want al die fysieke beslommeringen verdwijnen toch automatisch op het achterplan eens je je baby in de armen sluit? Wel, ik vond van niet. Een zwangerschap is niét alleen maar Zwitsalgeur en maneschijn. Meer nog, iedereen die me zei ‘er toch maar van te genieten’, had ik het liefst een klap in het gezicht gegeven.

Ik had die impact op mijn lichaam behoorlijk onderschat en ik vind dat zoiets ook gezegd mag (moet) worden. Ik moest stevig wennen aan mijn postnatale zelfbeeld en dat leverde al eens frustratie op. Het heeft tijd en veel tranen gekost. 

Hoera voor mijn lijf

Ondertussen kan ik wel eerlijk zeggen dat ik er mij heb bij neergelegd. Mijn lijf wordt nooit meer hetzelfde en dat is oké. Ik heb er een ongelooflijke dochter en een geweldige zoon mee gemaakt, en nummer drie wordt ongetwijfeld ook een kanjer.

Vrouwen (ook niet-moeders) kunnen soms zo ongelooflijk hard zijn voor zichzelf en voor dat vernuftige lijf dat ze hebben En … dat is niet nodig. Dat ondervond ik onlangs nog eens, toen mijn dochter in de zetel gezellig tegen mij aankroop en zei ‘ik lig zo graag bij jou, mamsie, want jij bent zo lekker mals’. En een malse mama, dat kan – echt waar – nooit verkeerd zijn.