Hoe K3 stilletjes in ons leven binnensijpelde

  • door Mama

Ik heb, hoe zou ik het zeggen, een kleine haat-liefdeverhouding met K3. Bij de geboorte van mijn dochter was ik de eerste om te verkondigen dat die 'commerciële rommel' NOOIT in ons leven zou komen en kijk, drie jaar later ken ik ongeveer al hun hits... Nee, K3 is (of moet ik 'was' zeggen) nog zo slecht niet, maar ze kunnen toch nog lang niet tippen aan de ambiance van de oude klassiekers... 

Van baby tot peuter: hiphop tot Winokio

Toen ze een baby was, was het nog een makkie: dan zetten we gewoon de hiphop-cd’s die wij leuk vonden op in de auto. Explicit language? Geen probleem, Mille sliep tijdens elke autorit en merkte er niets van. 

Toen ze 1 jaar werd, was het de beurt aan de klassiekers. Je weet wel, zo van die zelf gezongen liedjes over belachelijk kleine stationnetjes waar maar zeven wagentje in kunnen, boshuisjes waar haasjes kwamen aangelopen, liefdesverklaringen aan zeppelins en nummers over enthousiaste handjes die maar bleven draaien en dan nog iets met een stokvis. 

Op haar tweede werd Kapitein Winokio gelanceerd, maar die liefde was van korte duur. Dochterlief had een keer een YouTube-filmpje van de man gezien, en daar moet iets gruwelijks in zijn gebeurd. Gevolg: tranen met tuiten en sindsdien kunnen we amper het woord ‘kapitein’ uitspreken zonder een waanzinnige hysterie te ontketenen.
(Het woord ‘Kapitein’ heeft veel synoniemen trouwens. Ik ken ze àllemaal.) 

De drie chique mevrouwen

En ineens waren ze er. Ergens tussen de leeftijd van 2 en 3 jaar is het gebeurd. Plots had Mille het over ‘de meisjes’ of drie ‘chique mevrouwen’ zoals ze zelf zei die heel mooi konden zingen. 

Euh… Mooi zingen?! Schreeuwerige, repetitieve liedjes zingen met vaak onbestaande woorden als ‘mamasé, loko le’ en ‘eya hoya’… En dan zwijgen we nog van die gekke dansjes, de op-elkaar-afgestemde kledij (je bent ervoor of je bent er niet voor), de kamerbrede glimlachen overgoten in een sausje van roze bubbel waarin alles mooi, schattig en leuk is. Gruwelijk! Niét alles is mooi, schattig en leuk! 

Waar heeft ze die trienen leren kennen en waar zijn in godsnaam de zeppelins en de belachelijk kleine stationnetjes gebleven? Help! 

De Grote Brainwashoperatie

Nu, het is uiteraard nogal hip om je geweldig uit te spreken tégen de horror die de commerciële genieën van Studio 100 op je af sturen. Het is ook nogal overweldigend allemaal, merkte ik toen ik mezelf een keertje vrijwillig liet folteren door De Gruwel. 

Het begint met héél eventjes een kwartiertje Studio 100-tv op te zetten. In die 15 minuten zie je ongeveer 80 K3-liedjes passeren. Je laat even insijpelen hoe de dames gekleed zijn en voor je het goed en wel beseft, begint je been ritmisch op en neer te gaan, gaat je hoofd lichtjes heen en weer knikken en geef je na elk nummer enthousiast een klein applaus. Zo gebeurde dus plots hetzelfde met mij als met mijn dochter. 

Stond ik in no-time mee te zingen met waanzinnige lyrics als ‘de drums gaan boem?’ Misschien. 

Discussieer ik met mijn driejarige over wie de mooiste van de drie chique mevrouwen is?

Mogelijks. (Klaasje uiteraard.)

Vind ik het vervelend dat mijn favoriete liedje helemaal op het einde van de auto-cd staat?
Hoogstwaarschijnlijk.
En ineens was er helemaal geen zeppelin meer te bespeuren aan onze horizon. 

Maar ergens trekken we de grens

Hadden we liever gehad dat Mille lekker makkelijk mee naar onze grote mensenmuziek luisterde? Uiteraard. Hadden we ze graag meteen degelijke muziek met die spreekwoordelijke paplepel ingegeven? Natuurlijk. 

En ja, wij waren ook zo van die mensen die aan het roepen waren dat we ons niet gingen laten vangen aan al die ‘kinderrommel’ die met grote bakken over je heen wordt gestort toen we de materniteit verlieten. 

Maar die van K3, die zijn de kwaadste nog niet. 

Nu, je moet wel oppassen. Liedjes in de auto, dansjes in de living, allemaal goed en wel, maar dan sluipt het je koekenkast in (lekker hoor, die K3-appelcakejes!), en als je dan niet oppast eindigt het met dekbedovertrekken, brooddozen, sokken, ondergoed, poppen en boekentassen. En precies daar hebben wij de grens getrokken. In onze auto mag er gezongen worden, in onze living gedanst, en op school mag ze zelfs een K3-koek smikkelen. Maar daar eindigt het. Met andere woorden: geen T-shirts en geen pyjama’s, geen optredens en geen posters. En dat lijkt duidelijk te zijn, zelfs voor de 3,5-jarige dochter.

Want als ik met haar en haar broertje in de bakfiets rondrijd, dan is er maar één liedje dat wij met z’n drietjes kéihard brullen…

 ‘WE STEGEN MET EEN ZUCHT! TOT BOVEN IN DE LUCHT! WE ZATEN ZO GEZELLIG IN ONS HUI-UUISJE!’

En tegen dié ambiance, daar kunnen zelfs geen drie chique mevrouwen tegenop.