Ik ben uit de pampers. Snif.

Mijn jongste dochter is zindelijk. Overdag. En ’s nachts. Je zou denken dat ik nu een gat in de lucht spring. Wat een besparing: geen pampers meer. Wat een opluchting: geen accidentjes meer. Wat een luxe. Maar ik spring geen gat in de lucht. Ik ben verdrietig.

And suddenly, it hit me ...

Mijn baby is geen baby meer. Ze is een kleuter. En die baby, die komt niet meer terug.

Ik heb er zo van genoten, van dat schatje. Ok, er waren slapeloze nachten (nogal veel eigenlijk), occasionele huilbuitjes (nogal regelmatig als ik erover nadenk), uitgelopen pampers, hormonale schommelingen (van mij dan :-)). Maar er waren vooral heel veel mooie momenten.

Normaal gezien komt er geen derde kindje meer. Dit was mijn laatste baby. En toch kan ik het hoofdstuk niet goed afsluiten. Ik ben toch nog altijd ‘maar’ 34 jaar.

En ik weet: wat nu volgt, wordt geweldig. Als ze een beetje op haar grote zus lijkt, zal ze mij binnenkort onder tafel praten. Gaan we nog ontzettend veel plezier hebben.

Ik word wakker gebruld. Door mijn jongste kleuter. Ze heeft pipi in haar bed gedaan. Lap. Dat wordt lakens vervangen, een verse pyjama aandoen ... 

Dus toch nog niet hélemaal zindelijk...

Oef :-).