Mijn derde zwangerschap: aftellen naar D-day

  • door Mama

Nog maximum 21 dagen. Nu kan het écht niet lang meer duren. Toch nooit meer zo lang als we op voorhand over dit derde baby’tje hebben nagedacht. Want ja, we hébben lang nagedacht. We hebben veel getwijfeld. We hebben dingen gepland, geschrapt, herpland en dan weer geschrapt: ‘We hebben nu 2 gezonde, relatief brave kindertjes. Gaat dat bij een derde ...

Nog maximum 21 dagen. Nu kan het écht niet lang meer duren. Toch nooit meer zo lang als we op voorhand over dit derde baby’tje hebben nagedacht. Want ja, we hébben lang nagedacht. We hebben veel getwijfeld. We hebben dingen gepland, geschrapt, herpland en dan weer geschrapt:

  • ‘We hebben nu 2 gezonde, relatief brave kindertjes. Gaat dat bij een derde ook allemaal zo vlot gaan?’
  • ‘We hebben een toffe dochter en een leuke zoon. Dat is al 1 van elk!’
  • ‘Het einde van de pampers en middagdutjes is nu in zicht…’
  • ‘Weet jij wat een kind vijf dagen per week in de crèche kost?!’
  • ‘We hebben allebei een (meer dan) fulltime job, en in de camionette passen maar 2 kindjes. Wie gaat die derde ophalen?’
  • ‘We zijn nét verhuisd en we moeten nog een hoop verbouwen. Laat ons nog even bekijken hoe dat allemaal vlot de komende maanden.’

Veel meer rationele contra’s dan pro’s dus. En toch was ik twee weken na de verhuis zwanger. Want hoe belangrijk die verstandelijke overwegingen ook zijn, een kind kies je vaak met je hart. En bij ons ging dat niet anders. De baby wordt verwacht op 31 december, maar mijn dokter denkt dat ik het nooit zo lang volhoud. Dus dat maakt dat de baby ongeveer NU kan komen. En dat is bij een derde nog altijd even spannend als bij een eerste! 

Third time is … NOT A CHARM

En eigenlijk verloopt ook deze zwangerschap redelijk identiek aan de vorige: ze duurt wat mij betreft véél te lang en ze is véél te vervelend. And I’m not afraid to say it. Maar dat ik dat luidop durf uitspreken vinden heel veel mensen wel bijzonder vreemd. Pas op, ik besef zeer goed dat het een ongelooflijk cadeau is, dat ik binnenkort drie kindjes in dit nest heb wonen; maar een toekomstige mama die zegt dat ze zwanger zijn haat, dat is toch nog altijd taboe.

Bij mij komt de afkerigheid door medische toestanden: bloedarmoede, zeer zware diabetes, bijna 7 maanden constant overgeven en een kapotte rug zorgen ervoor dat ik op geen enkel moment kan genieten van deze periode. Ik zou écht niet weten hoe.   

De Hel van de Eenzame Ochtendspits

Maar natuurlijk zijn er deze keer ook dingen anders dan bij de twee vorige zwangerschappen. Om te beginnen heb ik al een kleuter van 4 jaar en een peuter van net 2 rondlopen, en dat geweld maakt dat er bijna nooit rust is. Zo doe ik de ochtendspits elke morgen alleen omdat mijn man, als zelfstandige in de bouw, om 7 uur begint te werken. Hoe ik dat overleef elke dag? Door als een soort militaristische generaal een zeer strak tijdschema te volgen:

6u45: zelf opstaan - 7u: kindjes uit bed zetten - 7u15: iedereen aangekleed beneden - 7u16 -7u44: ongeveer 83 keer zeggen dat ze moeten verder eten, elkaar gerust laten, stoppen met zingen, geen boterhammen op de grond te gooien, stoppen met zingen, verder te eten, geen melk uit te gieten, verder te eten, enz enz - 7u45: iedereen ontbeten en boekentas gemaakt - 7u50: propere kleren aandoen, want ja, chocomelk. 7u55: haren vlechten - 8u: iedereen in de gang - 8u05 iedereen in de auto - 8u15 de kleinste in de crèche - 8u30: de grootste op school - 8u40: ik, uitgeput in de file naar het werk 40 km verderop.

Maar zo zijn er allicht veel ouders en ik troost mij met de gedachte dat het heel soms, àls er choco op de bokes is, ook vlot kan gaan. 

The waiting game

Sinds deze week ben ik dus met zwangerschapsverlof, is de rust overdag een klein beetje weergekeerd en dus ik zit thuis te wachten op die spreekwoordelijke Godot. Zou het een meisje zijn? Of weer een jongen? Ook deze keer weten we het niet, want ik krijg – na een dagje zwaar afzien - graag nog een verrassing.

En het maakt ook echt niet uit, want of die verrassing nu een zoon of een dochter wordt, hij of zij zal in dit drukke, rumoerige nest hier met de allerliefste (en ook wel aller-onstuimigste) knuffels verwelkomd worden!