Moederliefde: als je kindje ‘anders’ is, wordt het nog intenser

  • door Gastmama

Moederliefde... iets waar al oneindig veel inkt over gevloeid is. Onvoorwaardelijke liefde. Intense liefde. Een liefde die al oneindig groot is nog voor het kindje geboren is.

Intense emoties.
Emoties... iets wat bij mij enorm veranderd is sinds Lou er is. Vroeger huilde ik bijna nooit. Was het leven rozegeur en maneschijn.  Maar sinds Lou in ons leven is, ben ik een explosief vat vol emoties.

Heftige periode

De zwangerschap van Lou was heel dubbel, want in die periode werd mijn oma heel erg ziek. De babytijd met hem was... lastig. Hij was geen makkelijke baby, ik kreeg geen hoogte van hem. Maakte me toen al zoveel zorgen om hem.  En die periode veranderde Miel in een verschrikkelijke peuterpuber.

Toen Lou 4 maanden was, stierf mijn oma. Een hele klap. Maar geen tijd om stil te staan bij dat verdriet met een baby en een peuter in huis.  En als klap op de vuurpijl werd papa hier zwaar ziek waardoor ALLES op mijn nek terecht kwam.  Toen alles weer een beetje op zijn pootjes terecht kwam, was mijn ouderschapsverlof voorbij en moest ik terug aan het werk.

Het was een heftige periode die ik niet zonder kleerscheuren doorkwam. En die ik nu nog meedraag. 

Maar die moederliefde, die kan veel. Die heeft een hoge draagkracht. Die zorgt ervoor je blijft gaan wanneer je eigenlijk niet meer kan. Dat je blijft doorgaan, ook wil je liever in een hoekje zitten en huilen.
Onvoorwaardelijk en zonder vragen.

Als je kindje ‘anders’ is: nog intenser

En wanneer dan blijkt dat je kindje ‘anders’ is, wordt die liefde nog intenser.

Ik kan niet zeggen dat ik Lou liever zie dan Miel, ik zie ze alle 2 doodgraag (tot de maan en terug en nog veel verder zoals Miel altijd zegt). Maar het is toch anders. Het voelt anders. Veel beschermender. Intenser. En soms te intens.

Het loslaten gaat veel moeizamer. Onder moeders vleugels is het nog het veiligst.  Maar toch is het net méér loslaten bij Lou. Hem toevertrouwen aan niet 1 meester of juf maar aan een heel team van leerkrachten, therapeuten, dokters, begeleidsters... zijn team. Zijn team dat hij nodig heeft om vooruit te gaan. Wat alleen bij ons niet lukt. Wat bij Miel wel allemaal vanzelfsprekend is.

Op dat team vertrouwen dat alles goed gaat met hem, dat hij zich goed voelt en gelukkig is. En vertrouwen hebben dat ze het doorhebben als dit niet zo is, want hij kan het me niet zeggen...

Zoveel liefde

Moederliefde... het vergt zoveel energie maar wordt met zoveel liefde betaald.
En Lou is voor mij een bron van zoveel zorgen. Zorgen om hem, zijn ontwikkeling, zijn toekomst.
Maar Lou heeft me ook een liefde geleerd waarvan ik alleen dacht dat ze in de boekskes bestaat.
Een liefde die geen woorden nodig heeft.

Een pure liefde die elke dag alleen maar sterker wordt.

 

Lobke, mama van Miel en Lou

https://www.facebook.com/LouLandautisme/