Nee, mevrouw Crevits, ik ben geen luie moeder (en mijn kinderen begonnen niet zindelijk op school)

Mevrouw Crevits, Vlaams minister van Onderwijs, vond het nodig om ons, jonge ouders, nog eens duidelijk te maken hoe het zat. Dat we het toch maar een beetje gemakkelijk nemen, dezer dagen, wij, ouders van 2016, want: we houden ons niet meer bezig met het zindelijk maken van onze kinderen.

Luiers zijn extreem droog

Ik moest toch wel twintig keer slikken toen ik die woorden las. Ten eerste: mevrouw Crevits is zelf moeder. En werkt zelf voltijds, net als ik. Dat maakt haar een beetje een sister van dezelfde hood, een medeplichtige in het systeem. Maar dit zijn geen woorden van een sister. Het zijn holle woorden van een compleet apathische politicus die het nodig vindt een statement in te nemen en zich in de schijnwerpers wil werken.

Een collega-mama van Flair, Lien Henderickx, kroop in haar pen en verwoordde wat ik ook voelde:  ‘De late zindelijkheid van onze peuters lijkt mij wél een rechtstreeks gevolg van onze wijzigende maatschappij, waarin er steeds meer, langer en harder moet worden gewerkt en er steeds minder tijd is om aan ons gezin te spenderen. En het is úw taak om te bekijken hoe het onderwijs kan worden afgestemd op die nieuwe realiteit. Niet om hardwerkende, vermoeide moeders als ikzelf het gevoel te geven dat we lui zijn en onze kinderen liever door iemand anders laten opvoeden.’

Dat is één. Maar nog. We hebben vandaag luiers ter beschikking die compleet droog aanvoelen, ook al hebben ze er twintig liter pipi in gedaan. Dat maakt dat kindjes vandaag inderdaad, zo werd ook beaamd door urologen, later zindelijk worden. Is dat de fout van de moeders?

Kind moet zelf klik maken

Ik heb ook mijn twee kinderen niet zindelijk naar school kunnen sturen. Mijn oudste was wel zindelijk na één weekje school. Mijn tweede op twee weken.

Het is zo, mevrouw de minister, dat ik mij daar ongelooflijk ambetant over heb gevoeld. Ik leefde mee met die overwerkte kinderverzorgster, en ik wist heel goed dat dat voor haar extra werk betekende. Ik kan, in tegenstelling tot veel andere mama’s, wel veel thuis zijn, want ik ben zelfstandige schrijver en kan spelen met mijn uren (lees: ik werk ook veel ’s avonds of in het weekend). En toch is het me niet gelukt. Want: mijn kinderen waren er mentaal niet klaar voor. Na die eerste week school heeft mijn oudste dochter zelf die klik gemaakt. En hoe vaak moet je als jonge mama niet horen: ‘Let op dat je het niet forceert, want dat levert nog meer problemen op als er iets foutloopt?’

Ik zal eens een voorbeeld geven van een geval waar het is foutgelopen. Mijn oudste was een paar keer naar een onthaalmoeder gegaan die parmantig stelde dat zij àl haar kinderen, ook haar eigen kinderen, ‘proper’ kreeg op twee dagen. Twee dagen! Ik heb het niet meegemaakt, want ik had mijn dochter daar al lang weggehaald na een paar heel onaangename voorvallen (ze vond het namelijk ook nodig om tegen mijn dochter van zeven maanden te roepen dat ze ‘s middags moest slapen… Ik mocht ’s avonds een compleet getraumatiseerde baby ophalen). Maar een kennis heeft haar kind daar wel nog bij gelaten. En dat kind heeft die zindelijkheidskuur van twee dagen dus wel moeten volgen. Eén detail: ze was er niet klaar voor. Gevolg: het heeft jaren en ettelijke professors urologie gekost vooraleer dat kind met een normaal gevoel naar het toilet kon gaan. Het is niet die schuld van die mama, voor alle duidelijkheid. Het is niet altijd de schuld van de ouders dat er eens iets niet loopt zoals het zou moeten lopen.

We doen gewoon ons best, elke dag, keihard

We leven in een maatschappij waarin we alleen maar moeten en hetzelfde geldt voor onze kinderen. Ik vind dat geen aangenaam gevoel. Ik werk supergraag en ik ben supergraag mama. Dat laatste staat altijd bovenaan mijn agenda en dat is zo bij de meeste mama’s en papa’s.

We doen gewoon allemaal ongelooflijk hard ons best. Keihard, elke dag.

Ik heb geen ondersteuning, op wat naschoolse na. Ik voel me soms schuldig als ik ze daar wat langer moet laten en toch: mijn kinderen zijn supergelukkig.

Ik doe niet alles volgens het boekje, en toch: mijn kinderen voelen zich goed in hun vel. 

Ik weet gewoon met honderd procent zekerheid dat de meerderheid van de ouders de opvoeding van hun kinderen ongelooflijk serieus opneemt. We zijn allemaal veel meer bezig met het kind op zich, wat voor haar of hem van belang is… Véél meer nog dan pakweg dertig jaar geleden, toen alle moeders aan de haard zaten. Logisch, want er worden gewoon veel meer opvoedingsboeken geschreven en onderzoek gedaan rond het kind. Ik vind dit alleen maar een positieve trend, want het kan alleen maar meer zelfzekere volwassenen geven met een open geest.

Maar ik wil maar zeggen: we doen al meer dan genoeg ons best. Ik plooi mij elke dag al meer dan dubbel. En ik doe dat met plezier. En huiswerk controleren en boekentassen maken en eten maken en de was en plas en de rekeningen betalen en mijn werk doen en een lieve mama zijn en een lieve echtgenote: er zijn er nog veel die dat zoals mij doen. De meerderheid van ons doet dat allemaal met een glimlach. Maar geef ons alsjeblief een break in plaats van een schuldgevoel en help ons eens een beetje mee. We hebben echt uw beschuldigende vinger niet nodig.