Opvoeden: we doen allemaal maar wat

Opvoeden. We doen toch allemaal maar wat. De ene heeft misschien wat meer boekenwijsheid dan de ander. Je gaat volledig op je gevoel af of je probeert regeltjes te volgen die je ergens gelezen of gehoord hebt. Je kijkt ook terug naar je eigen opvoeding. Je zet je ervan af of probeert het soortgelijk te doen. Of vaak ook neem je een middenweg: je neemt de dingen die je goed vindt en geeft er je eigen draai aan.

Ik denk vaak hoe ik mijn dochters als volwassenen wil zien. Niet dat je dat in de hand hebt. Maar je kan wel proberen waarden en normen mee te geven. Een visie.

Ik wil graag dat mijn dochters hulpvaardig en vriendelijk zijn. Dat ze respect hebben voor alles en iedereen. De natuur, elke job, elk wezen. Dat ze zomaar met alles kunnen lachen en kunnen relativeren. Dat ze zelfstandige vrouwen worden die zich niet zomaar laten doen. Dat ze doen wat ze graag doen. Dat ze gelukkig zijn.

Essentie

Ik hoef hun vriendin ook niet te zijn. Het zou wel fijn zijn natuurlijk. Maar dat is volgens mij niet de essentie als mama. De essentie is volgens mij om ze groot de brengen tot zelfstandige volwassenen. Volgens mij kan dat niet anders dan door regels te hanteren. Er moet een structuur zijn. Een veiligheid. Maar ook en bovenal veel knuffels.  Interesse, liefde en uitleg. Interesse in hun eigen persoontje. Uitleg waarom de regels er zijn. Knuffels om het verdriet te troosten als de regels nageleefd moeten worden. En natuurlijk veel onvoorwaardelijke liefde. Wat voor stomme dingen ze ook doen, ze moeten weten dat ik er altijd zal zijn voor hen.

Fantastisch vind ik het om te zien hoe mijn 2,5 jarige staat te roepen dat dat ‘haar boterham’ is. Om te zien hoe ze kost wat kost zelf haar schoenen aan wilt doen (en daar tegenwoordig nog aardig in begint te slagen ook). Dat ze haar pop in de hoek zet omdat dat die weer stout is geweest en niet naar haar heeft geluisterd. Dat ze haar zusje haar tutje gaat geven als ze aan het wenen is.

Verantwoordelijkheid

Gek toch dat ze binnen 18 jaar zelf haar eigen boontjes wel zal doppen en hopelijk mede door ons een fijne dame is geworden. Wat een verantwoordelijkheid!

Hoe dan ook. Nu ik zelf twee dochters heb, snap ik het eindelijk. Mijn ouders deden ook maar wat.