Over een ongekend zwangerschapskwaaltje: Carpal Tunnel

  • door Mama

Een wandelende advertentie was ik voor zwangerschapskwaaltjes. You name it, I got it. Na het aanhoudende overgeven, het flauwvallen op de meest ongunstige plekken, de geblokkeerde rug, de zware diabetes en bloedarmoede, dacht ik dat ik de ergste ongemakken wel had getackeld. Tot er weer een nieuwe aandoening op mijn pad kwam: het carpal tunnelsyndroom.

Carpaletunnel wat?

Nog nooit van gehoord? Begrijpelijk. Ik kwam er zelf ook pas na wat googelen achter wat mij had getroffen. Na ongeveer 30 weken zwangerschap – het einde al in zicht dus – kreeg ik veel last van mijn linkeronderarm en -pols.

Omdat ik een zittende job heb met veel computerwerk en op dat moment in een razend drukke periode zat, dacht ik dat ik gewoon wat ‘overtypt’ was. Ik probeerde mijn linkerarm te laten rusten, maar de pijn werd steeds erger. Zo erg zelfs, dat ik mijn arm anderhalve dag later niet meer kon gebruiken zonder stekende pijn bij elke beweging.

Meestal vertoon ik bij erge pijn twee reflexen: 1. naar mijn mama – verpleegster – bellen en 2. Dokter Google raadplegen. Ik geef toe, optie 2 is niet altijd een goede keuze, want voor je het weet heb je 7 levensbedreigende ziektes en 13 infecties gevonden waarin je jezelf herkent. Maar in dit geval vond ik redelijk snel wat er scheelde: een geval van carpaletunnelsyndroom tijdens de zwangerschap. 

Hormonen, zucht…

Wat houdt het syndroom in? Simpel uitgelegd: de 'nervius medianus' is een zenuw aan de duimzijde van je hand, die wordt samengedrukt in een soort kanaal (of tunnel) tussen het bot en een ligament ter hoogte van de pols. In dat kanaal kan de zenuw afgekneld raken en dat veroorzaakt bij sommige mensen tintelingen of een vreemd gevoel.

Bij mij was dat de boosdoener die zorgde voor de zware pijn in mijn hand en onderarm. De oorzaak van de knelling? Hormonale veranderingen door de zwangerschap. Damn you, hormones!

De behandeling

Damn you, hormones … twice. Doordat net die hormonen de oorzaak waren, was een echte behandeling blijkbaar onmogelijk. Dat vertelde de echte dokter die ik uiteraard ook geraadpleegd heb. De last zou vanzelf verdwijnen na de bevalling, wanneer mijn hormonenhuishouding zich weer wat gestabiliseerd had.

En dus heb ik gewacht, en gewacht … en probeerde ik mijn linkerarm zoveel mogelijk te laten rusten. Na een week of twee ging het beter. Na een maand was dat gekke carpaletunnelsyndroom even snel verdwenen als het gekomen was. Gelukkig maar!