Over sociale media, liefde en hoe ze niet te combineren

  • door Mama

We zijn elkaars digitale tegenpolen, mijn lief en ik. Hij heeft niets met computers, smartphones en internet, ik zit 80 procent van de dag achter een laptop en ben àltijd in de buurt van mijn telefoon. Hij heeft een job waarvoor hij vooral zijn verstand en zijn twee handen nodig heeft, ik ben niets zonder een klavier en een scherm. (En een beetje verstand, dat ook). In de praktijk wilt dat dus ook zeggen dat er geen foto's van hem of van de kindjes online mogen. 

#FOMO?

Ik besteed veel van mijn tijd aan sociale media: Facebook gebruik ik beroepshalve én in mijn vrije tijd, de actualiteit volg ik op Twitter en voor een nieuwsgierige ziel als ik is Instagram een zegen. Binnenkijken in het leven van anderen? Graag! 

En dat ik daar uren mee bezig ben, dat begrijpt mijn lief niet. Hij heeft geen Facebookpagina, geen Instagram en mailt alleen voor zijn werk. De waanzin, vind ik zelf. Hoe kan je nu de laatste nieuwsberichten volgen zonder Twitter? En hoe weet ik anders welk ex-lief nu waar woont en met wie hij samen is? Bovendien beschuldigt mijn lief me van FOMO, hoewel ik het ten zeerste betwist. Fear of missing out. De angst om iets te missen, om niet meer mee te zijn als je offline bent. Compleet uit de lucht gegrepen, uiteraard. 

No kids online

Van bij het prille begin van onze relatie, nu zo'n zes jaar geleden, werd mij dus héél fel duidelijk gemaakt dat mijn online leven het mijne is, en alleen het mijne. Geen foto’s van hem op mijn Facebookaccount dus, niet al te veel uitspraken over ons liefdesleven, en sinds 3,5 jaar ook … geen kindjes online. Wij hebben het recht niet om te beslissen wat er van ons nageslacht online wordt gezet, dat moeten ze zelf maar doen als ze 25 jaar zijn en een Facebookprofiel aanmaken. (Jà, vijfentwintig, ja!)

Goed plan, vond ik! Tot onze dochter wel een heel schattige baby bleek te zijn, en wel hele slimme boeren liet en hele intelligente belletjes blies. Gesméékt heb ik, toen Mille 8 maanden oud was en ik haar voor carnaval als de grappigste aardbei ooit verkleed had, of toen ze op haar eerste verjaardag meer taart in haar haar had gelepeld dan in haar mond. Maar hij hield voet bij stuk, die koppigaard die me die geweldige dochter bezorgde. 

#FOM&M

Toen kind 2 arriveerde, probeerde ik zelfs niet eens meer te onderhandelen, hoewel onze zoon ook over echt buitengewone kwaliteiten leek te bezitten. Van flink zijn oogjes opendoen over flink kwijlen tot echt wel flink overgeven, ja, baby Merlijn leverde echt ongelooflijk fotomateriaal op. En ook dat blijft allemaal offline. Op een hand of een vlechtje, een poep of een stukje oor na vind je onze kinders niet online.

En ja, soms vloek ik nog eens op die zelfcensuur, en soms vloeken ook de grootouders. Want ook zij kunnen hun kleinkinderen niet online bewonderen, en er al helemaal niet mee uitpakken bij hun online vrienden. Maar als ik echt heel eerlijk ben, is er helemaal geen probleem. De vrienden, grootouders, tantes en nonkels die aan fear of missing Mille & Merlijn lijden, zijn àltijd welkom voor een offline bezoekje. Want wat is er nu leuker dan live geroep, gebrul en ge-lawaai bij al dat kwijlen, eten, verkleden, slapen en taart eten?