Waarom het helemaal oké is om af en toe te zeggen dat het moederschap best moeilijk is

Het was een opmerking van een lezer. ‘Waarom is het moederschap voor sommige mama’s zo zwaar? Dat is toch altijd hetzelfde met jullie posts: alleen zo negatief!’

Wil niet zeggen dat je niet graag ziet, toch?

Ik voel me altijd zo raar als ik zoiets lees. Ik denk dan aan alle mama’s die ik ken. Ik zie hen op een rijtje staan, naast elkaar. Het zijn allemaal stuk voor stuk nuchtere vrouwen met humor. Ze durven allemaal eens met de ogen te draaien of zeggen: ‘Wow, dat was weer heftig onlangs.’ Maar het zijn ook allemaal moeders die alles zouden doen voor hun kinderen. Sommigen moeten het grotendeels alleen doen, anderen hebben behoorlijk veel hulp. Maar ze kunnen allemaal aangeven dat het ouderschap, zoals alles in het leven, met ups en downs gaat. Er zijn dagen waarop je rockt. En er zijn dagen waarop je echt niet goed weet waar je mee bezig bent. Of: hoe je de avond gaat halen. Heel soms overkomt me dat. Staat dat gelijk aan zeggen dat je je hen niet graag ziet? Nee toch?

Het leven is geen rechte lijn naar geluk

Dat proberen we ook hier op Mama Baas te doen: tonen dat het moederschap geweldig is, maar dat we gewoon maar mensen zijn. Het leven is geen rechte lijn die naar omhoog gaat op weg naar het geluk; het komt met ups en downs... En zolang we daar met de nodige dosis humor mee om kunnen gaan, is dat helemaal oké.

Mij helpt het juist enorm om eens te ventileren en op een grappige manier een draai te geven aan het ouderschap. Een leuke babbel met een vriendin kan me weer effe de lucht in tillen. Wel, Mama Baas zou eigenlijk gewoon een beetje je online girlfriend moeten zijn. Iemand die er altijd is, no matter what, en die je het gevoel geeft dat je niet alleen bent. Want, let’s face it, je bent toch vaak alleen in je moederschap. Je moet veel beslissingen nemen, veel verantwoordelijkheid dragen. We leven niet meer in een ‘village’, een kleine gemeenschap waar iedereen elkaar kent en je de knepen van het vak bij wijze van spreken van je buurvrouw of eigen moeder (grote gezinnen van vroeger, weet-je-wel) leert kennen. Je staat er alleen voor, met of zonder je partner.

Druk op perfecte plaatje

Ik vind niet dat je je kunt voorbereiden op het moederschap. Dat je weet wat het is om je altijd op de tweede plaats te zetten. Dat is niet erg; je leert het gaandeweg wel, maar aanvankelijk is dat toch een grote verandering. Dat toegeven is gewoon menselijk en hoeft niet per se als 'negatief' te worden bestempeld. Toch? We leven in een samenleving waar de druk op het perfecte plaatje hoog is; maar af en toe aan elkaar tonen dat we menselijk zijn en dat het soms moeilijk gaat, kan juist superpositief zijn... Het kan onze kinderen alleen maar sterker maken, denk ik… Mij helpt het enorm om te lezen dat er nog ouders zijn die zoeken naar bepaalde dingen… Die het soms niet weten. Dan weet ik weer: ik ben precies toch niet zo slecht bezig :-).