Waarom jongetjes meer emotionele ondersteuning nodig hebben dan meisjes

  • door Mamabaas

Als het gaat over genderverschillen, dan gaat het meestal over het verschil in gedrag. Maar in een aantal onderzoeken de voorbije jaren werd er vooral gefocust op het verschil in de hersenen en de ontwikkeling ervan. En uit die onderzoeken blijkt dat we meer aandacht moeten besteden aan de emotionele support die we geven aan onze kinderen, en dan vooral aan onze jongens.

Hersenen van babyjongens fragieler

Tijdens een studie uit 2000, getiteld ‘The Fragile Male’, stelt Sebastian Kraemer dat de hersenen van babyjongens eigenlijk fragieler zijn dan die van babymeisjes. Zelfs in de baarmoeder reageren de hersenen van jongens meer op een depressie van de moeder of op stress, en bij de geboorte staat de ontwikkeling van hun hersenen de volle zes weken achter op die van meisjes.

Uit onderzoek is bovendien gebleken dat jongens een hoger niveau van het stresshormoon cortisol vertonen na een traumatische geboorte waarbij ze werden gescheiden van hun moeder, of wanneer hun zorgvertrekker onverschillig reageerde.

Kraemer argumenteert dat meisjes een voordeel kennen op het vlak van hersenen dat de hele kindertijd blijft bestaan, terwijl jongens op verschillende gebieden achterop hinken.

Jongens blijven meer moeite hebben

Terwijl jongens ouder worden, blijven ze meer moeite hebben, en dat wordt alleen maar erger als ze daarenboven een gebrek aan emotionele steun ervaren. Alhoewel wetenschappers het niet altijd met elkaar eens zijn, wordt er toch aangenomen dat jongens meer kans hebben op dyslexie en moeilijkheden met lezen en taal, waardoor school en leren moeilijker worden. Bovendien hebben jongens ook meer kans op gedragsstoornissen tijdens de kindertijd, en hebben ze twee tot drie keer meer kans op ADHD dan meisjes.

Als volwassenen hebben mannen een grotere kans om te sterven door zelfmoord dan vrouwen. En hoewel mannen niet vaker een depressie krijgen dan vrouwen, uiten ze die wel op een andere manier, waardoor het moeilijker kan zijn om de signalen op te pikken.

Neuroplasticiteit

Het is duidelijk dat er genderverschillen bestaan in hersenstructuren en –ontwikkeling, maar de hersenen worden ook grotendeels gevormd door ervaring. Dat ongelooflijke fenomeen wordt neuroplasticiteit genoemd.

Uit het onderzoek van Kraemer blijkt dat ouders hun babyjongens minder koesteren dan hun meisjes. Hoe dat komt? Dat valt gedeeltelijk te verklaren door het feit dat jongens veeleisender zijn dan meisjes, waardoor er meer afstand kan ontstaan tussen ouder en kind, wat onderweg problemen kan veroorzaken voor het kind.

De zorg voor jongetjes is over het algemeen moeilijker

“Jongetjes bleken meer geneigd om prikkelbaar te zijn, en moeders deden alles wat ze konden om hen te kalmeren, soms ten koste van hun ontwikkeling. De zorg voor jongens is over het algemeen moeilijker en daarom is de kans groter dat het fout loopt, en dat bovenop de achterstand die al bestond voor de geboorte. Het grootste gedeelte van de groei van de hersenen vindt plaats na de geboorte, waardoor bepaalde omgevingsstressoren op jonge leeftijd ervoor kunnen zorgen dat de prenatale nadelen die jongens kennen blijven bestaan. In elk geval, bij jongens heeft ouderlijke onbeschikbaarheid, ongevoeligheid of depressie een grotere invloed op de vorming van veilige gehechtheid aan de verzorger dan bij meisjes.”

Schadelijke stereotypen

Daarnaast kennen we het schadelijke culturele stereotiep dat jongens tot het stoere en sterke geslacht behoren. Ouders bieden simpelweg minder emotionele steun aan jongens dan aan meisjes, omdat ze ervan uitgaan dat zij dat niet nodig hebben.

Door die giftige mannelijke stereotypen te projecteren op kleine jongetjes kunnen zij schade ondervinden als volwassenen mannen. “Jonge jongetjes krijgen al vroeg de boodschap te horen dat het uitdrukken van hun emoties taboe is. Dat veroorzaakt schade op lange termijn aan hun relaties met elkaar en met mensen van het andere geslacht.”

Op die manier worden jongens twee keer achtergesteld: ze worden geboren met kwetsbaardere hersenen, én ze krijgen minder emotionele steun van hun ouders. Die combinatie kan gelinkt worden aan de grotere mentale uitdagingen waarmee mannen later in hun leven worden geconfronteerd.

Veilige moederhechting is essentieel

Dr. Allan Schore is het volledig eens met Kraemer. Dit jaar gaf hij de paper ‘All our sons: the developmental neurobiology en neuroendocrinology of boys at risk’ uit. Daarin verklaart hij: “Een veilige moederhechting heeft een regulerende functie op de onvolwassen hersenen. Die is essentieel voor zijn ontwikkeling op sociaal en emotioneel vlak tijdens het eerste jaar, zeker in het licht van de tragere hersenontwikkeling bij jongens.”

Maar wat kunnen ouders die een jongetje opvoeden dan concreet doen? Hetgeen Schore probeert duidelijk te maken, is dat mensen worden gevormd door de relaties die ze hebben, en dat ouders de emotionele capaciteiten van hun kinderen helpen te ontwikkelen door hun eigen relatie met hen.

Helpen bij de ontwikkeling van sociale vaardigheden

Liefdevolle, vertrouwelijke, en intieme relaties helpen kinderen om hun emotionele ervaringen te begrijpen, uit te drukken en te ontwarren. Dat helpt bij de ontwikkeling van sociale vaardigheden om anderen te begrijpen, te verzorgen en met hen overeen te komen. En het blijkt dat jongens meer hulp nodig hebben bij dat proces dan meisjes, en dan vooral in het eerste jaar van hun leven.

Schore strijdt dan ook voor een langer zwangerschapsverlof, vaderschapsverlof, en ouderschapsverlof, zodat baby’s langer bij hun primaire verzorgers kunnen blijven. We moeten onze baby’s, en dan vooral de jongetjes, knuffelen en koesteren, naar glimlachen, met hen praten en kiekeboe spelen met hen.

Concrete tips

Hier zijn een paar suggesties om je babyjongen zeker de emotionele support te geven die hij nodig heeft:

  • In plaats van te denken dat jongens hun emoties niet tonen (wat niet klopt), bekijk jongens als kinderen die worstelen met hoe ze hun gevoelens kunnen tonen. Help hen om zich open te stellen door hen aan te moedigen, door hen te laten weten dat het oké is om hun emoties te tonen, en door te luisteren.
  • Moedig hen aan om aandacht te besteden aan hun gevoelens, en creëer een thuis waar ze zich veilig voelen om al hun emoties uit te drukken.
  • Laat hen nooit beschaamd zijn over hun gevoelens. Zeg nooit dingen als “Grote jongens huilen niet”, “Hou op met dat dramatisch gedoe”, “Wees geen meisje” of “Gedraag je als een grote jongen”.
  • Leer je kind zijn emoties te reguleren op het moment zelf. Doe je best om kalm te blijven – als je niet kalm bent, dan kan je geen kalmerende invloed uitoefenen. Interpreteer het gedrag van je kind niet als een persoonlijke aanval.
  • Hou in je achterhoofd dat jongens meer, en zeker niet minder, zorg nodig hebben dan meisjes.

Het is een cliché, maar het is beter te voorkomen dan te genezen. Het eerste jaar is kritiek in hersenontwikkeling, en is essentieel voor onze jongens om uit te groeien tot gelukkige, gezonde mannen.  Dus knuffel er maar op los met je zoontje!

 

Bron: Huffington Post