Waarover meisjes kibbelen kunnen…

"Dat is niet eerlijk!" Dit zinnetje hoor ik wel eens af en toe uit de mond van mijn twee oudste dochters. En ook de jongste laat zich wel horen als ze zich benadeeld voelt.

En dat is om uiteenlopende redenen, zoals: 

De iPad

De twee oudste dochters hebben de iPad ontdekt. Mijn man heeft er een paar ‘educatieve’ spelletjes opgezet en hen de toegangscode getoond. Ongelooflijk hoe snel ze die spelletjes in hun vingers hebben. Alleen het besef van tijd is hen nog vreemd. Dochter 1 speelt 5 minuutjes, daarna mag dochter 2. Dit tegen de zin van dochter 1: "Ik heb nog maar 100 minuten mogen spelen!" 

Euh?

"Elk om de beurt meisjes, mama houdt de tijd in de gaten zodat jullie elk even lang kunnen spelen".

Bumba versus landkaart

Dochter 1 wou terug met haar Bumbaknuffel slapen (die ze nota bene de laatste 2 jaar links had laten liggen), maar dat was niet naar de zin van dochter 3. Mits wat ‘smooth talk’ liet dochter 1 Bumba bij haar jongste zus liggen in bed. En toen maakte mijn man de cruciale fout om haar te troosten met een landkaart…(een landkaart zeg je? De discussie was in de gang bezig waar er een open boekenkast staat met reisboeken in. De landkaart was het eerste wat mijn man zag).

Dochter 1 kreeg de landkaart van West-Amerika, wat niet naar de zin was van dochter 2 - dochter 3 lag intussen vredig te slapen mét Bumbaknuffel. Daarom kreeg dochter 2 ook een landkaart - eentje van Vlaams Brabant. Boven op hun slaapkamer werden de kaarten uitgevouwen en algauw had dochter 2 door dat haar kaart bijlange niet zo groot was als de West-Amerikaanse kaart van dochter 1. Gevolg: frustratie alom bij dochter 2. 

Letterlijk gaan lopen

Zucht… Ik moet eerlijk toegeven dat ik de discussie beu was. Ik heb hen beiden een kus gegeven, zei mijn man het op te lossen en ben gaan joggen. Even een frisse neus halen ;)