Worklife: als je werkgever je rekening maakt (Ja, ik heb twee kinderen, maar ben daarom niet minder waard)

  • door Gastmama

Kort samengevat: veel werkgevers willen kansen geven aan moeders. Maar ik vraag me af of ze werkelijk aanvaarden wat dat ouderschap in de praktijk betekent?

'Goh, 2 kindjes van 9 maanden en 2 jaar... Dan heb je het vast heel druk. En dan nog studeren ook. Oei.' De toon van de rest van het gesprek is gezet. Want ik kan onmogelijk mijn ambities combineren met kleine kindjes, hoor ik de interviewer zo denken. Ongetwijfeld doe ik net mijn uren om dan zo snel mogelijk weer te gaan moederen, zegt hij nog net niet luidop. En zelfs als dat zo zou zijn: wat dan nog? Dat zegt toch niets over de kwaliteit van mijn werk of over mijn motivatie?

Ik presteer niet minder dan kinderloze carrièretijgers

Want inderdaad: moeders (en ook vaders!) hebben heel duidelijk prioriteiten afgebakend. De kinderen komen altijd op de eerste plaats. Maar, daar volgt voor mij een héle grote maar op: het is niet omdat ik kinderen heb, dat ik professioneel minder presteer dan kinderloze carrièretijgers.  

Minder aantrekkelijke werkkracht

Ik ben die selectiegesprekken zo moe… Je mag wel ouder zijn, maar zodra dat ouderschap concrete of zelfs gefantaseerde gevolgen kan hebben voor je loopbaan, ben je plots een veel minder aantrekkelijke werkkracht: 'Want je zal wel moe zijn. En oei, je zal misschien wat vaker ziek vallen of moeten zorgen voor een ziek kind. Oh horror, straks ga je 4/5 willen werken of zorgkrediet opnemen...'

Werkgevers mogen niet discrimineren, en toch …

Werkgevers mogen niet discrimineren. Toch wordt er elke keer opnieuw gepeild naar mijn gezinssituatie. Ik begrijp dat. Maar als werkgevers op basis van mijn privésituatie zelf conclusies trekken over wat ik waard ben als werknemer, dan zijn we fout bezig.