Zalig zoet zwanger? NOT!

  • door Mama

Het is ondertussen de derde keer dat ik ermee zit. Een derde zwangerschap ja, maar ook een derde keer zwangerschapsdiabetes. 1 op 7 zwangere vrouwen wordt uiteindelijk met deze vorm van suikerziekte gediagnosticeerd, en toch is er heel weinig bekend over de aandoening. 

Het is ondertussen de derde keer dat ik ermee zit. Een derde zwangerschap ja, maar ook een derde keer zwangerschapsdiabetes. 1 op 7 zwangere vrouwen wordt uiteindelijk met deze vorm van suikerziekte gediagnosticeerd, en toch is er heel weinig bekend over de aandoening. Ik ben ondertussen – tegen wil en dank – specialist in het hele zaakje, en ik vertel het je: het is pokkevervelend. Zeker met mijn fobie voor naalden. 

Hoe het begint

Tussen de 24ste en de 28ste zwangerschapsweek word je getest op zwangerschapsdiabetes. Je moet in het labo een suikeroplossing drinken (vergelijk het met onverdunde grenadine, waar ze dan precies nog EXTRA suiker hebben bijgegoten), en een uurtje later nemen ze een bloedstaal. Zijn die suikerwaardes verhoogd, dan moet je een andere dag nog een keer testen. Ze nemen je bloed nuchter en meteen daarna krijg je diezelfde smerige suikeroplossing als de eerste keer, maar dan drie keer zoveel.

Vanaf dat moment krijg je een keukenwekkertje naast je, en moet je elk uur een beetje bloed laten aftappen én een urinestaal leveren. En dat drie uur lang. Nu, ik weet niet wat van al die zaken het moeilijkst is: dat suikergoedje ook effectief binnenhouden, 3 uur stilzitten op een stoel, vier keer bloed laten aftappen, of elk uur in een potje plassen. Een uitdaging, hoor! Bleek dat al dat gedoe voor mij nog maar het begin was: ook deze derde zwangerschap werd er diabetes vastgesteld, en dat resulteert voor mij in een zwaar dieet volgen en mijn bloedsuikerwaardes nauwgezet in de gaten houden. Zelf. Met een prikpen. 

Do’s and don’ts

Want dat is de enige manier om te meten of je goed bezig bent, zélf je glycemiewaardes controleren. Heel concreet wil dat zeggen dat ik 4x/dag in een van mijn vingers moet prikken, een druppel bloed moet opvangen en hopen dat ik binnen de juiste waardes val. En die juiste waardes bereik je alleen door heel goed na te denken over wat je in je mond steekt, want in bijna elk voedingsmiddel zit suiker. En dan is er al heel snel, heel veel uit den boze: uiteraard alle snelle suikers zoals snoepgoed, desssertjes, frisdranken, koeken, taart enzoverder. Maar ook niet goed voor mij: fruit en alles waar koolhydraten inzitten. Aardappelen dus, maar ook cornflakes, pasta, rijst en brood.

Pas op, het kàn wel, koolhydraten eten. Het is zelfs erg belangrijk voor de groei van je kindje, maar alles hangt af van de hoeveelheden. En dat is bij mij nogal vaak giswerk. De ene dag kan ik 50 gram aardappelen eten, de andere maar 30 gram. Terwijl andere vrouwen met zwangerschapsdiabetes misschien wel 100 gram kunnen nemen, of een mango of een banaan, zonder dat hun suikerspiegel de pan uitswingt.

En dat is wat zwangerschapsdiabetes voor mij ongelooflijk frustrerend maakt. Niet alleen moet ik minstens 4 keer per dag mijn angst voor naalden overwinnen – en dan heb ik nog geluk, sommige zwangere dames moeten wel 8 keer prikken! -, ik heb nooit de garantie dat de meting goed zal zijn. 

De dreiging der insuline

Meer nog, onder invloed van hormonen kan het zelfs zijn dat je suikerspiegel oncontroleerbaar wordt. Met andere woorden, al at je de hele dag rauwe wortelen: je zou nog veel te hoog gaan in glycemiewaardes. Maar dan is er gelukkig een oplossing! En wel in de vorm van insuline die je jezelf moet toedienen, om je lichaam te helpen alle suiker op een goede manier te verwerken.

Wat mezelf betreft: ik sta doodsangsten uit dat ik het ooit moet doen, want met mijn angst voor naalden is elke vingerprik al elke keer weer zweten, stressen en mezelf moed inspreken. Laat staan dat ik een echte injectie in mijn eigen been moet zetten! Kleinzerig? Misschien. Kinderachtig? Allicht. Maar de dreiging van die insulinepen die klaarligt in de ijskast is voor mij voldoende motivatie om het zware dieet vol te houden. En dan heb ik het nog niet eens over de gezondheid van de baby gehad. 

4,5 kilo en mag het wat meer zijn? Nee, bedankt!

Bepaalt de ziekte zo goed als mijn hele dag? Ja. Ik let enorm goed op mijn eten, en als ik toch eens een onverklaarbare slechte suikerwaarde heb, kan dat mijn hele dag verpesten.

Is het zware dieet moeilijk om vol te houden? Eerlijk? Nee. Want het gaat uiteindelijk om de gezondheid van mijn kindje, en dat is het enige wat telt. Als ik mijn bloedsuiker namelijk niet goed regel, kan de baby gaan lijden aan macrosomie: reuzegroei. En wie wil er in godsnaam een baby van meer dan 4,5 kilo uitpersen? Niemand toch? Bovendien kan ik zwanegrschapsvergiftiging oplopen, en dat is toch ook een scenario dat je écht wil vermijden.

En dus bestaat mijn voedingsschema voor 90% uit groenten, aangevuld met 10% koolhydraten. Gelukkig ben ik als vegetariër dol op groentjes, anders lijkt het me nog een veel zwaardere last om te dragen. 

The perks of diabetes

Maar ladies! Hou jullie vast: er is ook 1 groot voordeel aan zwangerschapsdiabetes en het feit dat ik overleef op kerstomaten en sla! Ik ben op dit moment 33 weken zwanger, en ik ben amper 2 kg bijgekomen. Vreselijk hé, van die zwangeren die dat lopen verkondigen? Ik doe het niet vaak, maar heel soms wel. Dat stukje glorie heb ik wel verdiend na de meer dan 500 prikken die ik mezelf aan het einde van deze zwangerschap zal hebben gegeven!