Mijn kind heeft weinig vriendjes en ik heb het daar moeilijk mee

Ik begin dingen te willen veranderen

Ik merk dat ik begin te zoeken naar verklaringen. Ligt het aan hoe hij praat? Aan hoe hij zich gedraagt? Aan wat hij aandoet? Ik betrap mezelf op gedachten als: misschien moet ik daar wat in sturen. Misschien moet ik zorgen dat mijn kind wat meer mee is. Dat hij beter past in de groep.
En tegelijk hoor ik hoe verkeerd dat klinkt. Ik wil helemaal niet dat hij zich moet aanpassen om erbij te horen. Ik wil dat hij zich goed voelt zoals hij is. Dat hij leert dat anders zijn ook oké is. Maar blijkbaar geloof ik daar niet altijd genoeg in.

Want als ik echt eerlijk ben, vertrouw ik die wereld van kinderen niet. Ik heb zelf nooit gepest geweest, maar ik weet en zie hoe snel het kan gaan. Hoe snel er gekozen wordt. Hoe weinig er soms nodig is om eruit te vallen. En ik wil gewoon dat mijn kind daar niet tussen zit. Dat hij mee is. Dat hij ergens vanzelf bij hoort, zonder dat hij daar moeite voor moet doen.

Misschien zit daar ook iets egoïstisch in.

Soms voelt het alsof het ook iets over mij zegt. Alsof ik mee beoordeeld word. Alsof een kind dat niet populair is, automatisch ook een beetje een moeder heeft die er niet helemaal bij hoort. Vreselijk … ik weet het. Want dit gaat over mijn kind. Over wie hij is. Niet over hoe anderen hem zien. En al zeker niet over hoe dat op mij afstraalt.

Ik wil dat mijn kind gewoon zichzelf kan zijn, zonder dat ik hem in mijn hoofd al aan het bijsturen ben. Zonder dat ik elk detail begin te analyseren. Ik wil dat hij sterk genoeg is om anders te zijn, als dat zo is. Maar ik merk dat ik zelf nog moet leren om daar niet bang voor te zijn.