Van sportveld naar vergadertafel: waarom sportende meisjes later vaker leiders worden

5/06/2026

Door Mamabaas

In 2015 publiceerden EY en espnW een onderzoek bij vrouwelijke topbestuurders. Een van de meest geciteerde conclusies: 94 procent van de bevraagde vrouwen in leidinggevende functies had vroeger aan sport gedaan. Dus: sport maakt je dochter niet alleen fitter, maar ook ambitieuzer en succesvoller? Hold your horses. Het onderzoek toont niet dat sport meisjes rechtstreeks naar een directiekamer loodst. Wel dat opvallend veel vrouwen in leidinggevende functies een sportverleden hebben. De vraag is dus niet of sport van meisjes CEO's maakt, maar wat ze daar leren dat hen later helpt.

Bijna tien jaar later, in 2024, ging de Women's Sports Foundation trouwens nog een stap verder. In het grootschalige rapport Play to Lead onderzochten ze hoe vrouwen zelf terugkijken op de impact van sport op hun leven.

Twee op de drie vrouwen gaven aan dat ze vaardigheden uit hun sportverleden meenamen naar hun volwassen leven.
Bijna de helft koppelde die ervaringen rechtstreeks aan hun ontwikkeling als leider.

Omgaan met tegenslag

Sport is een van de weinige plekken waar meisjes voortdurend oefenen op vaardigheden die we later van leiders verwachten. Ze leren omgaan met winst én verlies, krijgen directe feedback, werken samen onder druk en ontdekken dat vooruitgang meestal het resultaat is van volhouden.

Op een sportveld kun je niet wegscrollen van een teleurstelling. Je moet ermee leren omgaan.

Dat lijkt een detail, maar onderzoek toont al jaren dat net die veerkracht, zelfdiscipline en het vermogen om met tegenslag om te gaan belangrijke voorspellers zijn van professioneel succes op lange termijn.

Ruimte om er te zijn

Tegelijk speelt nog iets anders mee.

Sport geeft meisjes letterlijk en figuurlijk ruimte om zich te tonen.

Om competitief te zijn. Om risico's te nemen. Om luid te zijn. Eigenschappen die bij jongens vaak vanzelfsprekend worden gevonden, maar waar meisjes nog altijd dubbelzinnige boodschappen over krijgen.

Misschien verklaart dat waarom zoveel vrouwelijke leiders achteraf naar hun sportverleden verwijzen als een belangrijke leerschool. Niet omdat ze daar leerden winnen, maar omdat ze er leerden falen, doorzetten en opnieuw beginnen. Dat maakt van een meisje geen CEO. (Voor alle duidelijkheid: dat hoeft ook helemaal niet.) Maar het maakt haar wel weerbaarder.