De verborgen impact van labels: 6 op de 10 ouders passen hun werkuren aan

Voor de vragen over werk en financiën kregen we 980 antwoorden. 607 van die 980 ouders – 62% – geven aan dat ze in belangrijke mate hun werkuren hebben aangepast.

Ook de andere resultaten wijzen in dezelfde richting:

• 57% neemt vaker verlof op.
• 77% ervaart stress om werk en zorg te combineren.
• 68% zegt dat therapieën financieel doorwegen.
• 66% vindt de administratie rond de zorg overweldigend.

En dan zijn er de vrije antwoorden.

“De combinatie met mijn leidinggevende functie werd te veel”

Een ouder vertelt hoe haar zoon op tienjarige leeftijd naar het middelbaar ging en daar plots veel meer ondersteuning nodig had. Studeren, plannen, vervoer naar school: veel kwam bij haar terecht. “De combinatie met mijn leidinggevende functie werd te veel.” Ze belandde in een burn-out en zat zes maanden thuis. Intussen werkt ze opnieuw, maar niet meer als leidinggevende. Ze keerde terug naar haar vroegere functie, met minder druk.

Een andere ouder maakte een nog ingrijpendere keuze: “Wij hebben bewust gekozen dat ik als ouder stop met werken.” Ze werkte in een crèche, maar merkte dat haar dochter de combinatie niet aankon. Het gezin koos ervoor om met één inkomen verder te gaan.

Nog een mama, opgeleid als psycholoog, vertelt dat ze vandaag als medisch secretaresse werkt om voldoende tijd en ruimte over te houden voor haar kinderen. 

Het zijn individuele verhalen. We kunnen uit onze bevraging niet afleiden hoeveel ouders hun job volledig opgeven, van functie veranderen of langdurig uitvallen. Maar ze laten wel zien wat achter dat cijfer van 62% kan schuilgaan.

Minder inkomen, méér kosten

Er zit bovendien een pijnlijke tegenstelling in de resultaten. Net wanneer een gezin meer kosten krijgt, kan het moeilijker worden om evenveel te blijven werken.

68% van de ouders zegt dat therapieën financieel doorwegen. In de vrije antwoorden worden logopedie, kinesitherapie, psychologie, auticoaching en andere vormen van begeleiding genoemd. Zeker wanneer ouders door wachtlijsten op de private hulpverlening aangewezen zijn, kunnen de bedragen oplopen.

Een ouder met twee kinderen met ASS vertelt: “We betalen ons bijna letterlijk blauw.” Ze is zelf minder gaan werken omdat het gezin merkte dat dit de enige manier was om thuis voldoende stabiliteit te bieden. “Waar moeten wij dit geld blijven halen?”
Een andere ouder vat dezelfde dubbele beweging kort samen: “Je gaat beiden minder werken om te zorgen, maar de therapeutische kosten swingen de pan uit.”

Ook een diagnose kost geld. Voor sommige gezinnen beginnen de extra kosten al bij de zoektocht naar een diagnose. Een psychodiagnostisch onderzoek naar ADHD of ASS in het privécircuit kan behoorlijk wat kosten.
Sinds 2026 krijgen CM-leden een deel van de kosten van zo'n onderzoek terugbetaald. Voor kinderen en jongeren onder 18 jaar met een vermoeden van AD(H)D of ASS betaalt CM 35% van de kostprijs terug, met een maximum van 350 euro per jaar. Voor leden met verhoogde tegemoetkoming is dat 50%, met een maximum van 500 euro per jaar.
Er zijn wel een aantal voorwaarden. Zo moet het onderzoek gestart zijn vanaf 1 januari 2026 en uitgevoerd worden door een multidisciplinair team. Bekijk alle voorwaarden voor de terugbetaling bij CM.

Een zorgtraject houdt zich niet aan kantooruren

Therapie is maar een deel van het verhaal. Er zijn onderzoeken en afspraken, gesprekken met school en CLB, administratie, wachtlijsten, aanvragen en telefoontjes.

En vooral: de gewone werkdag loopt niet altijd gelijk met wat een kind aankan. Een ouder vertelt dat de school de aanwezigheid van haar kind beperkte en dat dit organisatorisch én financieel zwaar weegt. Een andere mama zegt dat ze volgend schooljaar opnieuw minder gaat werken omdat haar dochter maar halve dagen naar school kan en ze zelf hulp moet zoeken.

Nog iemand omschrijft alles wat ze thuis doet als: “Bijna een halftijdse job naast mijn huidig werk.” Schema's maken, plannen, pictogrammen voorbereiden, afspraken regelen en voortdurend anticiperen zodat haar zoon kan meedraaien in het dagelijkse leven.

En wie zet professioneel een stap terug?

Dat is een vraag waarop onze bevraging helaas geen antwoord geeft. Bijna alle deelnemers zijn mama's. We weten dus niet of het in gezinnen vaker de moeder of de vader is die minder gaat werken, verlof neemt of carrièrekeuzes maakt door de extra zorg.

We weten wél dat 71% van de ouders in onze bevraging zegt zelf meer mentale last te dragen dan de andere ouder.

Dat maakt een vervolgonderzoek interessant. Want minder werken betekent niet alleen vandaag minder loon. Afhankelijk van de gekozen regeling kan het ook gevolgen hebben voor doorgroeimogelijkheden, financiële onafhankelijkheid en sociale rechten.

Welke hulp is er?

Voor ouders is het niet altijd eenvoudig om te weten op welke ondersteuning ze recht hebben. Zeker niet wanneer er tegelijk een diagnose verwerkt moet worden, afspraken lopen en de combinatie met het werk onder druk staat.

De Dienst Maatschappelijk Werk van CMkan gezinnen wegwijs maken in het zorgaanbod en helpen bij aanvragen voor tegemoetkomingen en ondersteuning. CM bundelt ook informatie voor gezinnen met een kind met medische problemen of een handicap, bijvoorbeeld over zorgtoeslagen, praktische hulp en mogelijkheden bij loopbaanonderbreking. Welke ondersteuning mogelijk is, hangt af van de concrete situatie en de erkenning of zorgnood van het kind.

En tussen alle zorg, afspraken, administratie en werk is er nog iemand die makkelijk uit beeld verdwijnt: de ouder zelf. Wie merkt dat de kopzorgen zich opstapelen, slecht slaapt of nauwelijks nog tijd vindt om te bewegen of gezond te eten, kan terecht bij een CM-gezondheidsconsulent. Die helpt je om te kijken wat haalbaar is binnen een leven dat nu eenmaal al behoorlijk vol zit.
Meer informatie of een afspraak maken bij een CM-gezondheidsconsulent

Want de impact van een label stopt niet wanneer een ouder 's ochtends op het werk aankomt. Voor heel wat gezinnen bepaalt de zorg mee hoeveel, wanneer en soms zelfs óf een ouder kan werken.