Mama zegt ja, papa zegt nee. Moeten ouders eigenlijk altijd op één lijn zitten?

De ene vindt dat kinderen om halfacht in bed horen. De andere vindt acht uur ook prima. De ene wil geen schermen aan tafel. De andere ziet weinig kwaad in een boterham voor de televisie op zondagochtend. En ja, je kind merkt dat.

Twee ouders, twee opvoedingen

Dat ouders verschillend opvoeden, is logisch, zegt relatietherapeut Sarah Hertens in de podcast Ouders komen samen van Mars. Je bent opgegroeid in verschillende gezinnen en hebt andere ideeën meegekregen over wat hoort, wat belangrijk is en waar je vooral niet te moeilijk over moet doen.

Sommige daarvan merk je pas wanneer je zelf kinderen krijgt. 
Natuurlijk moet een kind zijn bord leegeten.
Natuurlijk hoeft dat niet.
Natuurlijk moet een tienjarige zelf zijn boekentas maken.
Blijkt dat je partner daar heel anders over denkt.
Volgens Hertens hoeft dat verschil niet weg. Kinderen kunnen perfect begrijpen dat bij mama sommige dingen anders gaan dan bij papa. Ouders mogen ook hun eigen stijl houden.

Waarover moeten jullie het dan wél eens zijn?

Voor Hertens zit het verschil vooral tussen de regel en wat je ermee probeert te bereiken.
Neem tafelmanieren. Misschien vindt de ene ouder het belangrijk dat een kind netjes met mes en vork eet, terwijl de andere daar weinig belang aan hecht. Toch kunnen ze allebei vinden dat hun kind moet weten hoe het zich op restaurant gedraagt. Dat is het gemeenschappelijke doel.

Je hoeft dus niet elke kleine opvoedingsregel gelijk te schakelen. Belangrijker is dat je weet wat jullie allebei willen meegeven en waarover je wél duidelijke afspraken nodig hebt.

“Maar mama zei ja”

Kinderen testen verschillen natuurlijk ook uit. Als papa makkelijker ja zegt tegen een extra koek, is dat nuttige informatie. Daarom blijft het belangrijk dat ouders elkaar niet voortdurend ondergraven. Heeft je partner nee gezegd over iets waarover jullie duidelijke afspraken hebben, dan hoef je daar als andere ouder geen nieuwe onderhandeling over te beginnen.

Ben je het niet eens met die beslissing? Bespreek dat later met elkaar. Maar ook een meningsverschil waar je kinderen bij zijn, hoeft volgens Hertens niet vermeden te worden. Kinderen mogen zien dat hun ouders het oneens zijn. Ze zien dan ook dat je daarover kunt praten en daarna gewoon weer verder kunt.

Iets anders is het wanneer zowat elke opvoedingskwestie eindigt in verwijten, welles-nietes of de ene ouder die de beslissing van de andere terugdraait.

Op één lijn zitten betekent dus niet dat twee ouders hetzelfde moeten opvoeden. Papa mag soepeler zijn over bedtijd. Mama mag strenger zijn over huiswerk. De ene mag meer plannen, de andere makkelijker iets laten passeren. Kinderen kunnen met die verschillen om.