Papa vertelt: ‘Mijn gescheiden vrienden zetten de bloemetjes buiten, maar ik heb mijn handen vol met het co-ouderschap’

Ik ben een co-ouder. Mijn kinderen zijn de ene week bij mij, de andere week bij hun mama. Op papier klinkt dat heel eerlijk en evenwichtig. In de praktijk betekent het dat ik de helft van de tijd een alleenstaande vader ben die voortdurend lijstjes maakt, en dat ik de andere helft van de tijd moet bekomen van die eerste helft.

Soms kijk ik met lichte jaloezie naar sommige van mijn gescheiden vrienden. Veel van hen zien hun kinderen één weekend om de twee weken en misschien nog een avond tussendoor. Hun agenda's zien er behoorlijk anders uit dan de mijne.

Ze gaan sporten wanneer ze willen. Ze spreken spontaan af voor een etentje. Ze boeken een citytrip zonder eerst drie kalenders naast elkaar te leggen. Ze daten erop los. Als ik hun sociale media mag geloven, lijkt het alsof ze hun studententijd opnieuw beleven, maar dan met meer geld en minder examens.

Terwijl ik vooral bezig ben met vragen als: zijn de sportkleren gewassen? Is er nog brood voor morgenvroeg? Hadden we woensdag geen tandartsafspraak op de planning? Moet er nog een verjaardagscadeau gekocht worden voor dat feestje? En waarom moet een school altijd nét op zondagavond nog een bericht sturen over iets dat maandag absoluut niet vergeten mag worden?

De weken dat mijn kinderen bij mij zijn, lijken soms op een logistieke operatie van militaire omvang. Ik probeer op tijd op mijn werk te geraken, de kinderen op tijd op school te krijgen, voldoende aandacht te geven aan iedereen en ondertussen ook nog ergens een huishouden draaiende te houden. 

Wat ik vooral onderschat had, is hoeveel mentale ruimte dat inneemt. Het gaat niet alleen om de uren die je bezig bent. Het is het constante denken. Vooruit plannen. Onthouden. Organiseren. Rekening houden met.

Je kunt niet zomaar beslissen om wat langer te blijven doorwerken. Je kunt niet spontaan nog iets gaan drinken met collega's. Er moet iemand aan de schoolpoort staan. Er moet eten op tafel komen. Er moet huiswerk nagekeken worden.

En dan zijn er nog die zogenaamde "vrije" weken. Mensen denken vaak dat ik dan alle tijd van de wereld heb. Maar eerlijk gezegd voelen die meestal minder vrij dan ze klinken. Omdat ik tijdens de weken met de kinderen niet alles gedaan krijg. Dus werk ik vaak extra uren wanneer ze er niet zijn. Ik plan afspraken, regel administratie, doe achterstallige klusjes en probeer mijn huis weer enigszins op orde te krijgen voor de volgende wissel.

Natuurlijk geniet ik ook van momenten voor mezelf. En ja, soms ga ik eens sporten of spreek ik af met vrienden. Maar het beeld dat sommige mensen hebben van een gescheiden vader die plots de helft van zijn tijd vakantie heeft, herken ik totaal niet.

Misschien komt dat omdat ik ervoor gekozen heb om echt mee ouder te zijn. Niet alleen in de leuke momenten, maar ook in alles wat erbij hoort.

En begrijp me niet verkeerd: soms ben ik jaloers. Als ik weer eens hoor hoe een vriend zijn derde date van de week heeft gehad of spontaan een weekendje weg heeft geboekt, voel ik echt wel een steekje van jaloezie. Het lijkt me heerlijk om zoveel vrijheid te hebben. Om niet voortdurend te moeten plannen, organiseren en rekening houden met iedereen. Om geen hoofd te hebben dat knettert van de stress om alles onder controle te houden. Om niet voortdurend in een opperste staat van paraatheid te moeten staan.

Maar dan komt mijn dochter enthousiast op me afgelopen na school en vliegt ze me in de armen. Dan slaat mijn zoon een arm rond mijn schouders en zegt hij dat ik zijn allerbeste vriend ben. Dan vertellen ze honderduit over hun dag. En op zulke momenten besef ik weer waar het écht om draait.

Co-ouderschap is niet altijd de gemakkelijkste weg. Het vraagt veel energie, veel flexibiliteit en soms ook best wat opofferingen. Maar het is wel de weg die mij toelaat om een volwaardige papa te zijn. Om aanwezig te zijn in het dagelijkse leven van mijn kinderen, niet alleen tijdens de leuke uitstapjes of speciale momenten.

En die band die we op die manier opbouwen? Die is mij zoveel meer waard dan een date, een spontaan weekendje weg of een leven zonder verplichtingen. Al zou ik geen neen zeggen tegen zo’n spontaan weekendje weg ;-) – maar dat weegt niet op tegen de relatie met mijn kinderen. Hoe vermoeiend het leven soms ook is.