Hoogbegaafdheid is geen luxeprobleem. Voor ouders van cognitief sterke kinderen die zich soms afvragen: ‘Ligt het nu aan mij?’

Ik hoor het zó vaak in mijn praktijk. Ouders die voortdurend beginnen twijfelen aan hun eigen gevoel.

‘Zie ik spoken?’
‘Misschien overdrijf ik toch?’
‘Als de juf niets merkt, zal het wel meevallen zeker?’
‘Was (niet) versnellen wel de juiste keuze?’
‘Heeft oma gelijk en moeten we gewoon blij zijn dat ons kind slim is?’

Die onzekerheid kruipt stilletjes binnen. Niet omdat jij je kind niet kent, maar omdat de buitenwereld vaak maar één stukje ziet. Want ja, jij bent ongelooflijk trots op wie je kind is. Alleen voelt het soms alsof je dat niet luidop mag zeggen. Alsof trots zijn automatisch gelijkstaat aan stoefen. Dus leer je jezelf aan om bepaalde dingen wat kleiner te maken.

En over de moeilijke stukken zwijg je al helemaal sneller. Want zodra je vertelt dat jouw kind niet goed in z’n vel zit, terwijl het op school toch een ‘modelleerling’ is, bots je vaak op onbegrip. Hoogbegaafdheid wordt jammer genoeg nog te vaak gezien als een luxeprobleem. ‘Slim zijn is toch net gemakkelijk?’

Maar ouders van cognitief sterke kinderen weten dat er ook een ándere kant bestaat. De kant van een hoofd dat nooit stilvalt. Van een kind van zes dat plots vraagt of opa misschien gaat sterven omdat hij moest hoesten, maar tegelijk nog niet kan slapen zonder zijn vertrouwde tutje onder het hoofdkussen. Van gigantische frustraties omdat school soms meer als bezigheidstherapie dan als leren voelt. Van gevoelens die zó groot binnenkomen dat een kleine opmerking meteen een existentiële crisis wordt: ‘Niemand vindt mij leuk’.

Het is dan ook niet zo vreemd dat standaard opvoedadviezen soms voelen alsof je een IKEA-handleiding probeert te gebruiken voor het bouwen van een ruimteschip.

En hoewel je niets liever wil dan een fijne samenwerking met school, kan het vermoeiend zijn om telkens opnieuw uit te leggen dat sociaal wenselijk gedrag niet hetzelfde is als gelukkig zijn. Dat een kind zich perfect kan gedragen op school en thuis volledig kan ontploffen. Dat jouw kind niet asociaal is, maar soms gewoon intens teleurgesteld is in hoe oppervlakkig sommige vriendschappen voelen. Dat jouw kind niet tegendraads wil doen, maar het niet eerlijk vindt als je huiswerk geeft op buitenspeeldag. (En het dan dus ook niet maakt.) Dat ‘het gaat goed hoor!’ soms gewoon betekent: ‘Ik hou me recht tot ik thuis ben.’

Misschien herken je ook dat je bepaalde gesprekken met vrienden gewoon vermijdt. Niet omdat ze het slecht bedoelen, maar omdat je geen energie meer hebt voor adviezen als:

‘Je moet gewoon wat strenger zijn.’
of
‘Maar alle kinderen hebben dat toch?’

Dus glimlach je. En verander je van onderwerp.

Maar weet dit: Jij hoeft jezelf niet voortdurend te bewijzen als ouder. Je hoeft niet telkens een PowerPointpresentatie over hoogbegaafdheid boven te halen om te mogen vertrouwen op wat jij voelt. Jij kent jouw kind.

En ja, soms ga je twijfelen. Omdat opvoeden sowieso één grote improvisatieshow is, en al zeker met een kind dat op sommige vlakken 12 lijkt en op andere vlakken 3. Maar je hoeft het niet perfect te doen. Je kind heeft geen ouder nodig die alles oplost. Wel een ouder die blijft kijken. Blijft luisteren. Blijft proberen om te begrijpen.

Dus lieve mama’s en papa’s, zorg ook een beetje voor jezelf. Zoek mensen die het herkennen. Die niet raar opkijken wanneer jouw kind aan een rood licht compleet in crisis gaat omdat die twee minuten wachten ‘tijd is die we nooit meer terugkrijgen’.

Je bent niet alleen.
En je bent niet lastig.
En je bent zéker niet aan het overdrijven.
Je bent gewoon een ouder van een kind met een heel bijzondere handleiding.

Liefs,
Nele

P.S. Dit en andere artikels verschenen eerder op www.nelevervaeck.be