Je ziet je kind op een schooldag soms maar 1,5 uur wakker. Peter Adriaenssens over wat dat met je opvoeding doet

29/08/2026

Door Mamabaas

De school is weer begonnen. 's Ochtends is er haast, daarna zijn er school en werk, na school misschien opvang of een hobby. Tegen de tijd dat iedereen weer thuis is, blijven er op sommige dagen misschien nog anderhalf uur over voor eten, huiswerk, douchen, tanden poetsen, een gesprek over de dag ... En dan houden we het liefst gezellig, want je hebt elkaar amper gezien.

Kinder- en jeugdpsychiater Peter Adriaenssens hoort ouders redeneren: “Ik ben wel de ganse dag op mijn werk geweest. Ik zie mijn kind 1,5 uur wakker. Ik ga dat nu toch niet verknoeien.”

Begrijpelijk. Je kind staat eindelijk weer voor je en jij mag melden dat het scherm uit moet, dat we aan tafel blijven zitten en dat er geen tweede avondmaal wordt bereid omdat het eerste bij nader inzien “vies” blijkt.

Een mens zou voor minder denken: laat maar.

Als die anderhalf uur vooral gezellig moeten zijn

Adriaenssens ziet dat ouders soms minder duidelijk durven zijn omdat ze de sfeer niet willen bederven. Zeker wanneer een kind bij een nee meteen een pruillip trekt. Alleen hoeft zo'n pruillip niet meteen te betekenen dat de avond verloren is.

Jonge kinderen vergeten zo'n kort negatief moment volgens Adriaenssens vrij snel. Je zegt nee, je houdt eraan vast en daarna sluit je weer aan bij wat wél goed gaat. Zij kunnen vijf minuten later alweer vrolijk verder. Wij zijn vaak nog bezig met de nabespreking in ons hoofd.

Trouwens, daar hoeft ook geen lange pedagogische uitleg bij. Adriaenssens pleit in de podcast net voor korte, duidelijke taal. “Nee, dat doen we niet.” Klaar. Een peuter heeft weinig aan een uiteenzetting over waarom mama na een drukke werkdag toch consequent probeert te blijven. Mama vermoedelijk ook niet.

Je hoeft de avond niet te redden

We willen de beperkte tijd met onze kinderen graag goed besteden. Logisch. Alleen wordt een gewone dinsdagavond nogal ambitieus als er in anderhalf uur gegeten, gelachen, verbonden én een warme jeugdherinnering geproduceerd moet worden. Soms is een deel van die tijd gewoon opvoeden.

Dus gaat het scherm uit terwijl iemand daar zeer zwaar onder lijdt. Moet je kind toch naar bed terwijl het naar eigen zeggen nog totaal niet moe is. En blijft de pasta de pasta, ook na een formeel bezwaar.

Adriaenssens noemt het “warme duidelijkheid”: mild blijven voor een klein kind dat nog heel veel moet leren, zonder daarom elke grens onderhandelbaar te maken.