Ik heb vaak geluisterd naar de uitleg waarom hobby’s zo belangrijk zouden zijn. Het zou goed zijn voor de sociale ontwikkeling, voor team spirit, discipline, motoriek, zelfvertrouwen, leren winnen en verliezen. Allemaal mooie woorden, ongetwijfeld juist ook. Maar kinderen gaan toch al naar school? Is dat al geen voltijdse hobby op zich? Worden ze daar niet al overspoeld met prikkels, sociale regels, verwachtingen en kennis? Moet ik mijn kind dan echt op een vrije woensdagnamiddag nog eens naar een extra les brengen?
Mijn kind komt na school soms zo overprikkeld thuis dat ze zelfs haar jas niet wil uittrekken. Dan zie ik haar hoofdje, vol van de dag, en dan denk ik: ‘Waarom zou ik daar nog iets bovenop leggen?’ En toch voelde ik de druk. Van familie. Van andere ouders. Van zinnen die zogezegd onschuldig klinken, maar toch blijven hangen. ‘Hoe? Doet ze geen hobby? Maar ze is al bijna vier?’ Vier. Vier jaar. Alsof ze anders sociaal achtergesteld zou raken of niet optimaal zou ontwikkelen.
Dansdrama
Maar goed. Ik ben uiteindelijk toch bezweken. Mijn kind is bijna vier, misschien is het tijd. Ze danst graag, dus ik schrijf haar in voor de dansles. Ik zoek een uur dat haalbaar is. En met haalbaar bedoel ik: niet te vroeg, niet op mijn heilige pannenkoekennamiddag en zeker niet midden op de zaterdag, want dan is heel mijn dag om zeep. Ik vind een perfect moment: zondag om tien uur. Ideaal. Zij een hobby, ik nog een dag.
De eerste les gaat fantastisch. Ze huppelt rond alsof ze oprecht gelukkig is. Ik denk: ‘Kijk, dat zit goed.’ Ik heb zelfs een tasje klaargemaakt met een koekje en een drinkbus. Alleen… dat tasje ligt nog in de auto.
‘Ach,’ denk ik, ‘de les duurt maar vijfenveertig minuten. Geen drama.’
En wanneer je als moeder denkt ‘geen drama’, weet je eigenlijk al hoe laat het is. De deuren gaan open en mijn kind komt naar buiten alsof ze net het ergste moment van haar leven heeft meegemaakt. Ze huilt. Waarom? Ze heeft dorst. En ik heb haar drinkfles vergeten. Het gevoel dat door mij heen gaat, vergeet ik nooit meer. Dat drukkende schuldgevoel, die paniek, die gedachte: had niemand haar gewoon wat water kunnen geven? Maar tegelijk weet ik: dit is mijn fout. In de auto blijft ze maar herhalen dat ze nooit meer naar de dansles wil. En met elke herhaling groeit mijn schuldgevoel.
De week erna probeer ik haar te overtuigen om het nog eens te proberen. Ik wil begrijpen wat er echt is gebeurd. Op een moment zegt ze: ‘De juf zei: “Drank weg, is pech.”’ En daar sta ik dan. Vol in moedermodus, maar tegelijk twijfelend: is dat echt zo gezegd? Hoe weet je eigenlijk wanneer wat je kind vertelt letterlijk is, en wanneer het een kinderlijk samengevoegd verhaal is?
Ze wil nog één keer proberen. Nog één keer. In de hoop dat het die keer wel leuk gaat zijn. En eerlijk? Ook een beetje zodat iedereen zou stoppen met zagen en ik mezelf kan wijsmaken dat ik het goed deed.
Maar nee. Na de tweede les zegt ze meteen dat het de laatste keer is. En dat is het. Ik ga mijn kind niet dwingen in een hobby. En stiekem ben ik ook opgelucht. Deze keer is zij het die niet wil, niet ik. Wanneer iemand nu vraagt naar hobby’s, zeg ik gewoon: ik heb het geprobeerd.
En dat schuldgevoel over die vergeten drinkfles? Dat zit er nog altijd. Misschien lijkt mijn kind meer op mij dan ik dacht. Graag thuis zijn. Gezellig. Chillen. Ook dat is een manier van leven.
En het is ook niet zo dat ze niets doet. Ze danst thuis in de living, op muziek die te luid staat, zonder spiegel, zonder juf, zonder regels. Ze speelt koken met potjes en lepels, ze tekent, knipt, verzint verhalen en bouwt kampen in de zetel. Ze leert delen, wachten, boos zijn en weer goedmaken, gewoon hier, in haar eigen omgeving. Misschien heeft ze geen hobby op papier, maar ze heeft beweging, fantasie en plezier. En misschien is dat ook ontwikkeling. Niet gepland, niet begeleid, maar wel echt. En dat is helemaal oké.
Meer lezen: Ongefilterd moederschap: peuterchaos en knuffels
Na het succes van haar eerste bestseller is Lorentia Veppi terug met nog meer Ongefilterd Moederschap. Want wie dacht dat de babyfase al pittig was, heeft duidelijk nog nooit met een peuter samengewoond.
Welkom in de wereld van driftbuien op het meest ongelegen moment, eindeloze 'waarom'-vragen, mysterieuze eetgewoontes en een peuter die plots een ijzeren wil blijkt te hebben. In dit vervolg neemt Lorentia je opnieuw mee in haar leven als mama – dit keer midden in de heerlijke chaos van de peuterjaren.
Met dezelfde scherpe humor en herkenbare eerlijkheid die haar filmpjes op sociale media zo populair maken, fileert ze opnieuw de clichés van het moderne ouderschap. Van goedbedoelde adviezen en Instagram-perfecte gezinnen tot de dagelijkse realiteit waarin niets volgens plan loopt.
Verwacht geen perfecte oplossingen of gouden opvoedtips. Wel een flinke dosis herkenning, relativering en lachsalvo's.
Lees meer
Bestsellers
