Miljoenen views voor ‘Oreogate’: een mama wil geen Oreo’s meer in de klas omdat haar dochter er verdrietig van wordt. Heeft ze een punt?

Een Amerikaanse mama koos voor optie drie. En jawel, dat verhaal ging viraal.

Welkom bij Oreogate

In een reeks filmpjes worden screenshots gedeeld uit een WhatsApp-groep van ouders van kleuters. Een mama – Michelle – vraagt er of iedereen kan stoppen met Oreo’s, chocolade en snoep in de lunchbox te stoppen, omdat haar dochter Ava die thuis niet krijgt en verdrietig wordt wanneer andere kinderen ze wel eten.

De eerste reactie van de andere ouders was best logisch: heeft Ava een allergie?
Nee.

Michelle wilde vooral vermijden dat de kinderen hun lunch met elkaar gingen vergelijken. Toen de Oreo’s toch bleven verschijnen, zou ze zelfs de school hebben ingeschakeld. Die liet weten dat gezonde keuzes worden aangemoedigd, maar dat ouders uiteindelijk zelf bepalen wat er in de brooddoos van hun kind zit.

Of Michelle en Ava echt bestaan? Dat is maar zeer de vraag. Er zijn behoorlijk wat aanwijzingen dat de gesprekken in scène zijn gezet. Maar miljoenen mensen bekeken de filmpjes, Oreo zelf mengde zich in de discussie en Oreogate was een feit.

Want wat als je kind iets niet krijgt en een ander wel?

De discussie die erop volgde is alleszins wél echt.

Vandaag zijn het Oreo’s. Morgen heeft een klasgenoot een smartphone terwijl jij nog vrolijk volhoudt dat een Nokia 3310 technisch gezien óók een telefoon is. Een vriend mag Fortnite spelen. Iemand anders krijgt €20 zakgeld. En bij dat ene gezin staat er blijkbaar op een gewone dinsdag cola op tafel. Dat andere gezinnen andere regels hebben, ontdekken kinderen vroeg of laat. En ja, daar kunnen ze behoorlijk boos of verdrietig van worden.

Alleen is dat gevoel op zich niet iets wat wij onmiddellijk voor hen moeten oplossen. Frustratie verdragen is iets wat kinderen gaandeweg moeten leren. Psychologen wijzen erop dat kinderen die vaardigheid ontwikkelen door kleine, behapbare teleurstellingen mee te maken terwijl een volwassene hen helpt om ermee om te gaan.
Dat betekent dus niet: “Stop met zagen over die Oreo.”
Maar dus ook niet: “Mama regelt even dat niemand ooit nog een Oreo eet binnen een straal van drie kilometer.”
Je kunt perfect zeggen: ik snap dat je dat stom vindt. En tegelijk bij je nee blijven. Je kind leert zo iets behoorlijk nuttigs: een vervelend gevoel mag er zijn, maar het hoeft niet altijd te verdwijnen doordat de wereld zich aanpast.

Heeft de Oreo-mama dan helemaal geen punt?

Een beetje misschien.

Als een school afspraken maakt over snoep, houden we ons daar allemaal aan. Bij allergieën of medische redenen is rekening houden met elkaar vanzelfsprekend. En je hoeft ook niet demonstratief een dubbele portie Oreo’s in de brooddoos te gooien omdat een andere moeder op je zenuwen werkt. Daar wordt uiteindelijk vooral de juf moe van.