Mijn man geeft het eerlijk toe: hij heeft een afkeer van mijn postpartum lijf

Ik ben 28 jaar en twee maanden geleden bevallen van mijn eerste kindje. De zwangerschap en bevalling liepen niet over rozen: ik heb twee maanden moeten platliggen en de bevalling zelf mondde uit in een spoedkeizersnede die bijna fout was afgelopen. Het is heftig geweest, zowel fysiek als mentaal. Heel heftig.

En dat is het eigenlijk nog altijd. Ik geef borstvoeding, leef van een paar uurtjes slaap per nacht, heb nog altijd last van mijn litteken en probeer mijn bevallingsverhaal te verwerken en een plekje te geven. Ik doe mijn best om mijn lichaam te omarmen, ook al heeft het mij gevoelsmatig in de steek gelaten tijdens de bevalling. 

Twee weken geleden had ik mijn check-up bij de gynaecoloog. Die heeft ons groen licht gegeven om terug intiem te zijn. Ik zou denken dat een man dan staat te springen van ongeduld, maar dat bleek dus niet het geval. Drie keer al heb ik ondertussen het initiatief genomen. Drie keer draaide mijn man zich van me weg. Drie keer voelde ik me afgewezen en onzeker. 

Uiteindelijk hadden we gisterenavond een gesprek, en het leek alsof de hemel op mijn kop viel. Want mijn man vertelde me dat hij moet toegeven dat hij zich niet meer aangetrokken voelt tot mijn lichaam, als hij echt eerlijk moet zijn. En dat hij dat gevoel al heeft sinds je begon te zien dat ik zwanger was. De extra kilo’s, de striemen, mijn buik – het stoot hem allemaal af. Hij vond dat hij eerlijk moest zijn over waarom hij me afwijst, omdat het hem een heel ongemakkelijk gevoel geeft telkens ik het initiatief neem. 

Voor alle duidelijkheid: ik ben ocharme vier(!) kilogram zwaarder dan voor mijn zwangerschap. En ik ben pas twee maanden geleden bevallen. Maar wat dan nog. Al was ik 25kg zwaarder en twee jaar verder. Ik had nooit verwacht dat mijn man zo oppervlakkig zou zijn. 

Ja, mijn heupen zijn breder, mijn borsten zien er anders uit en mijn buikje is niet als sneeuw voor de zon verdwenen. Dat lijkt me niet meer dan normaal. Maar voor hem is het reden genoeg om me recht in de ogen te kijken en te zeggen dat hij me niet meer aantrekkelijk genoeg vindt om met me naar bed te gaan. Hij verkondigde zelfs trots dat hij niet het type man is om me op een dieet te zetten of om me te pushen om te sporten. Hallo, alsof ik hem dánkbaar zou moeten zijn omdat hij niet boven de weegschaal hangt terwijl ik nog bloed verlies van de bevalling?! 

Hij vindt trouwens dat hij mij een gunst verleent door eerlijk te zijn. Hij zegt dat hij me geen pijn wil doen, maar beweert wel dat hij zich “onder druk gezet” voelt omdat ik het initiatief nam. Alsof ik me aan hem heb opgedrongen, terwijl hij walgde van mijn lichaam. 

En nu zit ik hier, met mijn kleintje aan de borst en een man die in de verste verte niet geïnteresseerd is in mij. Ik doe mijn best om mijn lichaam te omarmen, maar hij maakt dat verdomde moeilijk. 

Is het echt zo naïef van mij dat ik had verwacht dat hij míj zou zien als hij naar me kijkt, in de plaats van een lichaam niet meer aan zijn eisen voldoet? Is het echt zo naïef om te verwachten dat hij dankbaar zou zijn dat ik het überhaupt overleefd heb en dat hij me teder zou knuffelen, in de plaats van mijn lichaam te beoordelen als een ordinair stuk vlees? 

Ik weet niet of onze relatie dit ooit te boven kan komen. Ik weet niet of ik hem dit ooit zal kunnen vergeven. Ik weet niet hoe ik nu naar mijn lichaam moet kijken. Ik weet even niets meer …