‘Ik ben dolblij dat er een tweede kindje komt, maar ook verdrietig om het afscheid van ons coconnetje van drie’

Ons gezinnetje, wij met ons drietjes, dat is zo’n warm, veilig coconnetje geworden. En ik vind het best lastig om daar afscheid van te nemen. 

Onze dochter van 3,5 is mijn alles. Mijn lichtpuntje, mijn kleine beste vriendin, mijn grootste trots. Ik weet dat elke ouder dat zegt, maar in mijn ogen is ze gewoon perfect. Niet omdat ze altijd braaf is of nooit moeilijk doet — integendeel, haha— maar omdat ze helemaal zichzelf is. Zo puur, zo onbevangen, zo vol verwondering.

Onze band voelt zo speciaal. In die eerste, intense jaren hebben we een bijzondere band opgebouwd. Doorheen de slapeloze nachten, het troosten bij doorkomende tandjes of koorts, de eerste woordjes en eerste stapjes, de knuffels en de simpele, kleine ritueeltjes die alleen van ons zijn. Het voelt soms alsof wij een eigen wereldje hebben, zij en ik. Een wereld waar ik haar mama ben, maar ook haar veilige haven, haar speelkameraad, haar grootste fan. En binnenkort verandert dat wereldje. 

Ik kijk uit naar ons tweede kindje, echt waar. Natuurlijk doe ik dat. Ik ben ontzettend dankbaar dat we dit opnieuw mogen meemaken. Dat we haar een broertje of zusje kunnen geven. Dat ons gezin groeit. Maar tegelijk voel ik iets wat ik moeilijk onder woorden krijg. Een soort rouw voor iets dat nog niet eens voorbij is. Ik rouw om het idee dat het nooit meer alleen “wij twee” zal zijn. Niet meer ons gezinnetje van drie. 

Ik vraag me af: gaat onze band veranderen? Zal ze zich anders voelen? Minder gezien, minder nodig, minder speciaal? Zal ze het gevoel krijgen dat ze plots groot moet zijn, omdat er een baby komt die “klein” is?

Ik wil dat niet.
Ik wil niet dat ze denkt dat ze moet helpen in plaats van spelen.
Ik wil niet dat ze haar kind-zijn sneller moet loslaten.
Ik wil niet dat ze ooit het gevoel krijgt dat ze vervangen wordt.

En toch weet ik dat er veel zal veranderen. Dat ik mijn aandacht zal moeten verdelen. Dat er momenten zullen zijn waarop ik haar moet laten wachten, omdat er een baby is die me (ook) nodig heeft. Dat idee alleen al doet me pijn.

Soms betrap ik mezelf erop dat ik nu extra bewust geniet van de kleine dingen. Nog een boekje lezen voor het slapengaan, ook al ben ik moe. Nog een extra knuffel, nog een extra kus. Nog even samen lachen om iets onnozels. Alsof ik alles wil vasthouden, vertragen, bewaren. Alsof ik al afscheid neem van iets wat nog niet weg is.

Het is een gevoel dat ik op voorhand niet had zien aankomen. Ik had me wel afgevraagd of ik een tweede wel even graag zou kunnen zien (en voor het gemak ga ik er maar even vanuit dat dat effectief zo zal zijn). En of we de extra chaos, drukte en slapeloze nachten de baas zouden kunnen. Maar dat afscheid van het leven zoals het nu is, daar had ik eerlijk gezegd nooit bij stilgestaan. Terwijl er toch een prachtig hoofdstuk wordt afgesloten – het leven zoals we het nu kennen met ons drietjes. 

Ik kan alleen maar hopen dat onze band niet minder sterk wordt, maar alleen anders. Dieper zelfs misschien, en rijker. Met nieuwe laagjes en nieuwe herinneringen. En ik hoop dat ze blijft voelen wat ze altijd gevoeld heeft: dat ze mijn eerste kindje is. Degene die van mij een mama maakte. Die me liet groeien, zoeken en proberen. Die een stukje van mijn hart in handen heeft. Want dat zal altijd zo blijven.