“Twee kinderen zijn voor mij genoeg”: mama staat voor moeilijke keuze door onverwachte, derde zwangerschap

Ik was niet nalatig. Ik had gewoon pech. En nu moet ik dus opnieuw kiezen.

Dat klinkt daadkrachtiger dan het voelt. Alsof er twee deuren voor me staan en ik gewoon maar moet beslissen welke klink ik vastneem. Maar zo werkt het niet. Het zijn geen deuren. Het zijn twee verschillende vormen van verlies.

Als ik doorga met deze zwangerschap, verlies ik het evenwicht waar ik zo hard voor gevochten heb. Ik weet hoe dicht ik al tegen mijn grens heb gestaan. Ik ben al weken thuis geweest omdat het eventjes niet meer ging. Omdat het teveel was, mama zijn én (full time) werken. Vandaag gaat het goed. Niet perfect, maar goed. Maar ik ben zo bang dat een derde kind dat breekbare evenwicht omverduwt.

En tegelijk ben ik bang voor abortus. Niet voor de mening van anderen, al zijn die er waarschijnlijk genoeg moest ik hiermee naar buiten komen. Wel voor wat het met mij zou doen. Voor het moment waarop ik beslist heb en niet meer terug kan. Voor de gedachte die misschien jaren later ineens opduikt aan een rood licht of in een supermarktgang. Voor verdriet dat ik nu nog niet ken. Voor schuld die misschien pas later arriveert.

Ik wil eerlijk zijn: diep vanbinnen weet ik wat ik wil. Ik wil dit niet. Ik wil geen derde kind. Ik wil mijn gezin houden zoals het is. Ik wil de moeder blijven die ik nu kan zijn voor de twee kinderen die hier al rondlopen en mij nodig hebben. 

Ik wou dat iemand me kon vertellen dat ik hier later vrede mee zal hebben. Dat ik geen trauma zal oplopen. Dat ik mezelf niet anders zal bekijken. Dat ik niet jaren later zal tellen wie er ontbreekt aan tafel. Maar niemand kan dat beloven.

Iedereen zegt dat vrouwen sterk zijn. Soms denk ik dat ze daarmee gewoon bedoelen dat we keuzes moeten dragen waar niemand echt op voorbereid is.