Dit is geen gemakkelijke bekentenis. Want wie zegt er nu hardop dat ze eigenlijk liever geen meter meer wil zijn? Maar het is wel iets wat al een hele tijd op mijn maag ligt en het valt me steeds zwaarder.
Toen mijn vriendin me tien jaar geleden vroeg om meter te worden van haar dochter, voelde dat als een eer. Een titel met gewicht. Iets warms. Iets bijzonders. In mijn hoofd zag ik het al helemaal voor me: wij twee samen op uitstap, geheimpjes delen, ijsjes eten in de zomer, een speciale band. Misschien kon ik zelfs een soort veilige haven voor haar zijn wanneer ze ouder werd. Ik zou niet gewoon op papier haar meter zijn, we zouden echt iets opbouwen samen.
Helaas moet ik vaststellen dat de realiteit er anders uitziet.
Er is weinig tot geen connectie tussen ons. We zien elkaar nauwelijks. Als ik voorstel om eens iets samen te doen, moet dat via haar mama. En vaak komt er dan gewoon geen antwoord. Of moet ik het nog eens vragen. En nog eens. Soms krijg ik het gevoel dat ik aan het leuren of zelfs zeuren ben om tijd met mijn eigen metekind te mogen doorbrengen.
Op den duur ben ik gestopt met spontane voorstellen. Niet omdat ik niet meer wil. Maar omdat ik het beu bent om te voelen dat mijn initiatief telkens weer ergens blijft haperen.
Het enige wat is overgebleven, zijn de vaste momenten. Nieuwjaar. Haar verjaardag. Dan wordt er wél van me verwacht dat ik mijn rol als meter opneem en kom opdraven met een cadeau of een envelopje. Voor een paar uur. Ik glimlach, we maken een foto, en daarna verdwijnen we allebei terug naar ons eigen leven.
En ik? Ik blijf achter met een knagend gevoel. Want zo had ik het me niet voorgesteld.
Het moeilijkste is misschien nog dat ook de vriendschap met haar mama niet meer is wat die geweest is. We zijn niet met ruzie uit elkaar gegaan of zo. Er is eigenlijk niets spectaculairs gebeurd. We zijn gewoon… uit elkaar gegroeid. We hebben andere prioriteiten. Andere levens. We delen minder, het is allemaal niet meer zo vanzelfsprekend als vroeger.
Ik wil mijn metekind hier niet mee straffen. Dat wil ik echt niet. Zij heeft hier niet om gevraagd. Zij is gewoon een tienjarig meisje dat haar eigen leven heeft, haar eigen vrienden, haar eigen wereld. Misschien voelt zij die gemiste connectie niet eens. Misschien is het voor haar allemaal prima zoals het is.
Maar ik voel me gewrongen in mijn rol.
Omdat meter zijn voor mij meer inhoudt dan twee keer per jaar mogen komen opdraven met een cadeau. Omdat ik had gehoopt op iets dat dieper ging. Iets dat groeide. Iets dat wederzijds was.
Soms vraag ik me af of het oké is om toe te geven dat een rol gewoon niet geworden is wat je ervan verwachtte. Dat je mag rouwen om een beeld dat nooit werkelijkheid is geworden. Dat je mag voelen dat het schuurt, zonder dat je daarom een slecht mens bent.
Misschien gaat dit niet over “geen meter meer willen zijn”. Misschien gaat het over loslaten hoe ik dacht dat het moest zijn.
Misschien moet ik accepteren dat sommige banden niet vanzelf groeien. Dat je geen bijzondere plek kunt forceren in iemands leven. Dat aanwezigheid niet altijd gelijk staat aan verbondenheid.
Ik blijf haar meter. Dat verandert niet. Maar ik probeer de verwachtingen die ik ooit had wat zachter te maken. Minder groot. Minder beladen. En wie weet — misschien komt er ooit nog een moment waarop we elkaar wél vinden. Niet omdat het moet. Maar omdat het vanzelf gebeurt.
