De perfecte brooddoos, het perfecte feestje, de perfecte mama… Kunnen we ook gewoon wat minder ons best doen?

Mijn huis hoort er ondertussen uit te zien alsof hier helemaal geen kinderen wonen, met beige manden waarin al het speelgoed netjes per categorie opgeborgen zit. Hun outfits moeten zorgvuldig samengesteld maar toch lekker nonchalant ogen. Op regenachtige zondagen voorzie ik educatief verantwoorde activiteiten, in oktober bak ik pompoenmuffins omdat het herfst is en uiteraard maak ik elk jaar een prachtig fotoboek zodat al die zorgvuldig gecreëerde herinneringen ook zorgvuldig bewaard blijven.

En ergens tussendoor moet ik zelf nog sporten, gezond eten, mijn relatie onderhouden en voldoende tijd maken voor mezelf. Oh ja, en natuurlijk moeten mijn kapsel en make-up er te allen tijde perfect uitzien. Want ik ben het waard, toch? 

Uiteraard.

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar bij ons ligt er meestal ergens een verdwaalde sok op de grond en ben ik al blij als iedereen 's ochtends ongeveer op tijd én met een broek aan de deur uit raakt.

Neem nu die brooddoos. Een boterham met kaas en een appel in die brooddoos voelde vroeger behoorlijk degelijk. Vandaag zie ik online brooddozen met komkommerbloemetjes, fruitspiesjes en boterhammen in de vorm van een dinosaurus. Ik kan er oprecht niet bij dat er gezinnen zijn waarbij daar ’s morgens tijd voor is. Hoe dan?! 

Dan de hobby’s. Want kinderen moeten bewegen, natuurlijk. En zich creatief ontwikkelen. En misschien ook muziek leren. Hun sociale vaardigheden bijspijkeren. En dus wordt hun week volgepland met activiteiten die hen sportiever, creatiever, socialer of muzikaal getalenteerder moeten maken. Je moet er al bijna een wiskundig schema bijnemen om alles ingepland te krijgen. Vergeet die rustige avond maar, taxi mama of papa! En een momentje van rust voor de kinderen? Ho maar! 

Schermtijd dan. Daar hebben we regels voor. Heel duidelijke zelfs. Tot ik moet koken, nog drie mails moet beantwoorden en ik voor de zeventiende keer de vraag krijg wat we gaan eten. Dan blijkt onze visie op schermtijd plots toch behoorlijk flexibel te zijn.

En natuurlijk hebben we een slaaproutine. Tanden poetsen, pyjama aan, nog even lezen, rustig afsluiten. In theorie. In werkelijkheid moet er plots om 20.47 uur nog een blad voor school geprint worden, is er nergens een gom te vinden en herinnert één van de kinderen zich dat hij morgen een lege schoendoos nodig heeft.

We krijgen als ouders voortdurend te horen wat we allemaal zouden moeten doen. Hoe we het nog beter kunnen doen. We moeten gezonder koken. Minder schermen. Meer praten. Meer voorlezen. Meer buiten zijn. Consequenter zijn. Rustiger reageren. Aanwezig zijn, maar niet te veel helikopteren. 

Op zich allemaal prima adviezen. Alleen: als je ze allemaal bij elkaar optelt, wordt dat ouderschap stilaan een utopie waarvoor je een pedagogisch diploma, een eindeloze voorraad geduld en minstens 36 uur per dag nodig hebt.

Dus: mogen we misschien af en toe ook gewoon wat minder ons best doen?

Een boterham met kaas is ook prima als lunch. Een avondje televisie maakt je kind heus niet schermverslaafd. Een gemiste voetbaltraining ruïneert geen sportcarrière. Een verjaardag met diepvriescake en drie zakken chips is óók een feest. En als de perfecte slaaproutine op vrijdagavond eindigt met iedereen in de zetel en veel te laat naar bed gaan, komt het waarschijnlijk ook wel goed.

Kinderen hebben écht geen perfecte mama nodig.

Gelukkig maar. Want die woont hier niet.