Het ouderschap voelt soms als een taak op mijn to-dolijst - en daar voel ik me schuldig over

Alles wat ik doe, doe ik met hen in gedachten. Ik wil dat mijn kinderen zich veilig voelen, dat ze gelukkig zijn, dat ze later kunnen terugkijken op een fijne jeugd in een warme thuis. En het is niet zo dat ik nooit geniet – er zijn heus wel momenten waarop ik oprecht ontroerd ben, met hen moet lachen of besef hoe bijzonder het allemaal is. 

Maar dan is er ook die andere kant. Die uitputtende, vermoeiende kant. Heel vaak betrap ik mezelf erop dat ik denk in termen van “erdoor geraken”. Ik moet door deze ochtendrush geraken. Ik moet door die driftbui geraken. Ik moet door deze eindeloze namiddag geraken. En soms zelfs: ik moet door deze fase geraken, door deze jaren geraken. En dat voelt hard om toe te geven.

Er zijn dagen waarop zorgen voor mijn kinderen gewoon … als werken voelt. Niet als iets magisch of verrijkends, maar als een eindeloze klus of een karwei waar geen einde aan lijkt te komen. Als iets dat energie vraagt — tonnen energie. Iets waarbij er zelden pauze is, en dat altijd maar doorgaat – ook wanneer ik helemaal leeg ben. Vooral dan, eigenlijk.

Ik merk dat ik soms opzie tegen het weekend. Twee dagen zonder onderbreking “aan” staan. Twee dagen waarin ik probeer aanwezig te zijn, te spelen, te luisteren — maar waarin ik tegelijk voel hoe moe ik eigenlijk ben. Ik doe mijn best om leuke dingen te doen met hen, om herinneringen te maken, om “de mama te zijn die ze verdienen”. Maar als ik eerlijk ben, voelt het vaak vooral als een uitputtingsslag.

En dan is er dat moment op de dag waar ik stiekem naar uitkijk: wanneer ze eindelijk slapen. Wanneer het stil wordt. Wanneer ik even niets moet. Dat moment voelt maar al te vaak als een opluchting — en tegelijk als falen. Want het is toch niet normaal dat ik daar zo naar verlang?

Ik vraag me soms af of ik het verkeerd aanpak. Of er iets mis is met mij. Of ik iets essentieels mis van wat het ouderschap zou moeten zijn. Want het beeld dat ik had — of misschien dat overal wordt geschetst — is er één van diepe vervulling, van genieten, van betekenis in elk moment.

En ja, die momenten zijn er. Maar ze zijn niet constant. En zeker niet dominant.

Wat als ik een prachtige ervaring aan het mislopen ben, simpelweg omdat het voor mij zo zwaar voelt? Wat als ik later terugkijk en besef dat ik te veel bezig was met “overleven” en te weinig met beleven? Die gedachte maakt me verdrietig. En ik vraag me af of ik de enige ben die het zo aanvoelt …