Ik ben mama van vier kinderen en ja, ik werk voltijds. Deze keuze moet ik vaak verantwoorden. Naast mijn job als onderzoeker heb ik ook een bijberoep. Mijn professionele leven bestaat uit onderzoeksprojecten, schrijven, lezingen voorbereiden en voor groepen staan. Mijn dagen zijn gevuld, mijn agenda is zelden leeg. En toch is dat maar één deel van mijn identiteit. Het grootste deel van mijn zijn is mijn (t)huis met mijn fantastisch gezin en bij uitbreiding zelfs familie.
Het moederschap is zonder twijfel de rol van mijn leven. Ik wil niets missen van mijn kinderen. Ik wil hen zelf in bed stoppen en hun verhalen van de dag horen wanneer het licht al gedimd is. Ik wil regelmatig aan de schoolpoort staan en weten wie hun beste vrienden zijn. Ik wil meegaan naar de zwemtraining, langs de zijlijn supporteren en hen opvangen wanneer ze ziek zijn of het even moeilijk hebben.
Voor mij is mama zijn geen taak die je “erbij” doet. Het is de kern van wie ik ben. Het is ook de rol die al bijna 10 jaar mijn leven beheerst. Mijn oudste is 9 jaar en mijn jongste is net 2 geworden. Ik zeg vaak dat ik graag mama ben: voorlezen, koken, samen dingen doen,… maar veel minder graag huismoeder ben (lees: eindeloos opruimen). Alleen al dit laatste is een argument voor mij om voltijds te werken. Kraamhulp heb ik nooit gewild, ik wilde zelf zorgen voor mijn baby. Poetshulp daarentegen heb ik met open armen ontvangen. Minder werken op de job zou vooral betekenen: nog meer opruimen thuis. En dat laatste is toch veel minder mijn ding.
Ik doe mijn werk ontzettend graag. Ik heb uitdaging nodig. Ik krijg energie van complexe vraagstukken, van onderzoek dat ergens toe leidt, van schrijven dat vorm krijgt en van spreken voor een publiek dat geraakt wordt door wat ik vertel. Mijn werk geeft mij intellectuele prikkeling en professionele voldoening. Het houdt mij scherp en doet mij groeien. Werken is voor mij geen noodzakelijk kwaad, maar een bewuste keuze waar ik veel betekenis in vind.
Ik ben ontzettend dankbaar voor flexibele werktijden en een groot vertrouwen van de werkgever en andere opdrachtgevers. Ik kan mijn werkdag zo organiseren dat ik er na schooltijd ben voor de kinderen. Ik plan vergaderingen overdag, schrijf wanneer het rustig is en hervat ’s avonds nog even mijn werk wanneer ze in bed liggen. Soms is het ook in het weekend enkele uurtjes bijbenen zodat ik toch ook kan gaan voorlezen tijdens de voorleesweek. Deze flexibiliteit maakt het mogelijk om voltijds te werken en toch zichtbaar en aanwezig te zijn in het dagelijkse leven van mijn kinderen. Het is geen perfecte formule, maar wel een werkbare, voor mij toch.
Dat betekent niet dat het altijd vanzelf gaat. Er zijn momenten waarop de planning onder druk staat, waarop een ziek kind samenvalt met een deadline of een belangrijke afspraak. Er zijn weken waarin alles tegelijk lijkt te komen en waarin het zoeken is naar ademruimte. De combinatie vraagt organisatie, duidelijke afspraken en een partner die mee verantwoordelijkheid opneemt. Ze vraagt ook dat ik mild ben voor mezelf en accepteer dat niet elke dag in perfecte balans zal zijn.
Gelukkig moet ik dit allemaal niet alleen doen. Ik heb een fantastische partner en samen vormen wij een echt team. We stemmen onze agenda’s op elkaar af, verdelen schooldrops en hobby’s, vangen elkaar op wanneer het werk van één van ons meer tijd vraagt en zorgen er samen voor dat ons gezin draait. Het is geen kwestie van “helpen”, maar van gedeelde verantwoordelijkheid. Aan hem stellen ze gek genoeg veel minder vaak de vraag of hij voltijds werkt (wat hij weliswaar ook doet).
Toch zou ik het niet anders willen. Ik ben graag mama en ik werk graag. Die twee aspecten van mijn leven versterken elkaar meer dan ze elkaar tegenwerken. Mijn kinderen zien een mama die betrokken is bij hun leven, maar ook iemand die gepassioneerd is door haar werk. Ik hoop dat zij later onthouden dat het mogelijk is om zorgzaam en ambitieus te zijn, om liefdevol aanwezig te zijn en tegelijk professioneel te groeien.
Vier kinderen en ouders die voltijds werken: het is intens en het vraagt veel. Maar het geeft minstens evenveel terug. En precies daarom voelt het voor ons juist.
Esther Gheyssens
Deze blog verschijnt ook op Gezelligechaos.
