Ik word afgeschilderd als “gemene mama” simpelweg omdat ik vasthou aan routines

Ik zou zelfs durven zeggen dat die routines pure noodzaak zijn. Ze zorgen ervoor dat mijn kinderen weten waar ze aan toe zijn, dat er minder discussies zijn en dat de avonden enigszins voorspelbaar verlopen. En eerlijk? Ze zorgen er vooral voor dat ik overeind blijf. 

Maar wat me ongelooflijk stoort – en wat me soms zelfs meer uitput dan het slaaptekort of mijn overvolle agenda – is het oordeel van andere mensen. Blijkbaar ben ik “een gemene mama” omdat ik (in mijn ogen normale) regels opleg aan mijn kinderen. 

Ja, mijn kinderen moeten op een vast moment gaan slapen. Ja, ik zeg “neen” wanneer ze een snoepje vragen vijf minuten voor we gaan eten. Ja, ik laat mijn vijfjarige haar speelgoed opruimen voordat ze met iets anders begint te spelen. En nee, ik wil ’s avonds niet tot laat op bezoek gaan bij iemand “voor die ene keer”, omdat zo’n avond dan toch verpest wordt doordat ik met een humeurig kind zit.  

Dat lijken me echt geen buitensporige regels. Toch? Maar mijn omgeving schijnt daar anders over te denken. Want zodra ik vasthoud aan zo’n regel, word ik afgeschilderd als de slechterik. En dat haat ik.  

Soms is het subtiel en zie ik een opgetrokken wenkbrauw. Andere keren is er van subtiliteit weinig te merken, en krijg ik het gewoon recht in mijn gezicht geslingerd. Dan zeggen ze tegen mijn kinderen: “Oh, wat heb jij een strenge mama zeg!” Of “Amai, er valt precies weinig plezier te beleven met jouw mama hé!” En dan geven ze me een blik alsof het een grapje is waar ik mee zou moeten lachen. 

Ik zie er de grap niet van in, om heel eerlijk te zijn. Voor hen is het misschien een luchtige opmerking, maar voor mij voelt het als een ondermijning van mijn gezag. 

Zij gaan daarna naar huis. Zij hoeven niet om 6u op te staan met een oververmoeid kind dat uit balans is omdat zijn of haar ritme werd doorbroken. Zij moeten niet onderhandelen met een peuter die denkt dat regels plots optioneel zijn. Zij zitten niet ’s avonds laat nog achter hun computer om een taak af te werken terwijl ze eigenlijk gewoon willen slapen. 

Ik wel. En toch zou ik me moeten verantwoorden. 

Alsof structuur gelijkstaat aan streng zijn. Alsof ik me schuldig zou moeten voelen omdat ik grenzen stel. Alsof consequent zijn automatisch betekent dat je geen plezier kan maken met je kinderen. 

Voor mij is het net omgekeerd. Die regels zijn er niet om het leven moeilijker te maken – ze maken het net leefbaarder. Ze geven rust. Ze zorgen ervoor dat er minder strijd is op de momenten die er echt toe doen. Ze maken ruimte voor leuke dingen, omdat niet alles voortdurend ter discussie staat. 

Ik probeer kalm en consequent te blijven en me niets aan te trekken van deze vreemde machtsstrijd. Maar het frustreert me wel. En ik snap het gewoon niet. Waarom zou je iemand afbreken als die gewoon heel hard zijn best doet om alle ballen in de lucht te houden? Het is niet dat ik de controlefreak wil uithangen - ik probeer alleen om alles enigszins te laten lopen hier in huis.

En ja, soms betekent dat dat ik “neen” zeg terwijl anderen misschien “ja” zouden zeggen. Dat ik naar huis ga wanneer het nog gezellig is. Dat mijn kind soms even teleurgesteld is. Maar daarachter zit een mama die probeert om alles draaiende te houden. Een mama die haar kinderen wil geven wat ze nodig hebben, en dat is niet per se wat ze op dat moment willen …