‘Lieve dochters, jullie kozen niet voor gescheiden ouders – jullie hoeven ook niet te kiezen tussen mama en papa’

Ik zie hoe hard jullie proberen om alles juist te doen. Hoe jullie woorden afwegen nog voor ze uitgesproken zijn. Hoe kleine meisjes soms al leren voelen wanneer een verhaal veilig genoeg is om verteld te worden, en wanneer niet.

Ik zie hoe jullie soms enthousiast beginnen praten over iets wat we samen deden… Om dan plots stiller te worden. Alsof jullie onderweg beseffen dat mijn naam ergens anders te veel plaats inneemt. Alsof jullie geleerd hebben dat liefde voor de ene ouder soms aanvoelt als verraad tegenover de andere. En dat breekt iets in mij. Want kinderen zouden nooit expert mogen worden in het beschermen van volwassenen.

Het spijt me dat jullie op zo’n jonge leeftijd al hebben geleerd dat sommige gevoelens beter verstopt worden. Niet omdat die gevoelens fout zijn, maar omdat jullie onderweg ontdekt hebben dat open praten soms spanning brengt.

Dus maken jullie twee werelden.
Twee verhalen.
Twee versies van jezelf.
Een versie daar.
Een versie hier.

En misschien denken jullie soms dat dat normaal is.

Maar liefjes, dat is overleven. Geen kind-zijn. Kinderen horen niet bezig te zijn met de sfeer in een kamer.

Niet met gezichtsuitdrukkingen lezen.
Niet met nadenken over welke naam te vaak genoemd werd vandaag.
Niet met het inschatten of enthousiasme “te veel” gaat zijn.

Kinderen horen gewoon thuis te mogen komen en vertellen.
Over alles.
Zonder angst.
Zonder schuldgevoel.
Zonder dat ze eerst moeten nadenken wie ze daarmee pijn kunnen doen.

En daarom wil ik dat jullie één ding altijd onthouden: hier hoeven jullie nooit te kiezen.
Niet tussen huizen.
Niet tussen verhalen.
En zeker niet tussen ouders.

Jullie mogen hier praten over jullie papa. Over leuke momenten, grappige dingen, moeilijke momenten of verdrietige gevoelens. Jullie mogen hem missen waar ik bij ben. Jullie mogen gelukkig zijn daar, zonder dat jullie je hier schuldig hoeven te voelen.

Want liefde is geen wedstrijd.

En een kind hoort nooit het gevoel te krijgen dat het moet doseren hoeveel liefde het voor de andere ouder toont. Ik wil niet dat jullie leren zwijgen om mij te sparen. Ik wil dat jullie leren spreken omdat jullie veilig zijn.

En misschien zal niet iedereen dezelfde keuzes maken in co-ouderschap. Misschien zullen volwassenen soms blijven vasthouden aan hun eigen pijn, boosheid of strijd. Maar weet alsjeblieft dat dat nooit jullie verantwoordelijkheid is geweest.

Het is niet aan kinderen om het verdriet van volwassenen te dragen. Niet aan jullie om de rust te bewaren. Niet aan jullie om jezelf kleiner te maken zodat anderen zich beter voelen.

Jullie mogen gewoon kind zijn.
Luid.
Emotioneel.
Verward soms.
Blij.
Boos.
Gemist.
En volledig jezelf.

En als jullie ooit het gevoel hebben dat jullie jezelf moeten opsplitsen om ergens geliefd te blijven, kom dan terug naar deze woorden.

Hier hoef je geen halve versie van jezelf te zijn.
Hier mag alles van jou bestaan.
Elke emotie.
Elke herinnering.
Elke liefde die je draagt.

Want echte liefde vraagt nooit dat een kind moet kiezen wie het mag missen.