Lorentia Veppi: ‘ik woonde in een huishouden waar de sfeer afhing van de mood van één persoon’

Als kind liepen we op eieren in ons eigen huis. Een veilige haven was het niet. Of toch niet vaak. Ik had geen slechte jeugd, ik kwam niets tekort. Maar er was een leegte die geen speelgoed kon vullen. Geen nieuwe fiets, geen cadeautje. Emotioneel bleef ik achter met een zwart gat dat ik sindsdien zelf probeer te dichten.

Mijn grootste droom was daarom simpel: een thuis. Geen groot huis, geen luxe, geen avontuur. Gewoon rust. Een plek waar ik mezelf kon zijn zonder op eieren te lopen. Alleen wonen, mijn eigen veilige haven creëren. Meer wilde ik niet. Ik heb nooit gedroomd van verre reizen of grote carrières. Ik wilde gewoon rust. RUST. Ik ben eigenlijk een simpele madam die het liefst in haar pyjama zit, in haar eigen cocon, met een bord lekkers. En dat voelt voor mij als rijkdom.

Is dit misschien de reden waarom ik vroeger geen kind wilde?

De veilige haven 

Ik merk als moeder dat ik zó graag die veilige haven wil creëren voor mijn eigen dochter. Dat is eigenlijk mijn grootste drijfveer in alles. Ik wil dat ze zich veilig voelt, dat ze thuiskomt in een huis waar ze mag ademen, waar ze mag zijn wie ze is. Soms vraag ik me af of dat lukt. Is ze graag thuis? Zal ze later zeggen: ‘Ik kwam altijd graag naar huis.’? Dat lijkt me het mooiste compliment dat ik ooit zou kunnen krijgen.

Toch betrap ik mezelf erop dat ik vaak twijfel. Zal ze mij alles durven vertellen? Zal ze me vertrouwen als het er echt toe doet? Want nu, als ik haar na school vraag hoe haar dag was, krijg ik meestal één woord terug: ‘goed’. Meer niet. En dan denk ik: ‘Verdorie, vertel eens iets.’ Maar zodra ze in bed ligt, met het dekentje tot aan haar kin, begint ze te praten. Dan komt heel haar dag eruit: wat de juf zei, wat haar stoorde, wie haar koek had gepikt. Alles in één adem, in geuren en kleuren. En ik luister, zelfs al ben ik doodmoe. Want dat is het moment waarop ze openbloeit, waar haar veilige haven begint. Niet bij het eten of bij het spelen, maar daar in het donker, in die tien minuten voor ze slaapt.

En toch… Ik voel vaak dat ik het moeilijk heb met mezelf. Hoe kan ik haar een gevoel van veiligheid geven als ik mezelf soms niet eens kan beheersen? Als ik nog altijd schrik heb van mijn eigen stem, of van de stilte erna? Want ik doe het niet bewust, maar ik merk hoe snel ik roep. Hoe snel ik te kortaf reageer, te fel, te luid. Het is alsof de stress die ik vroeger voelde nu in mij woont. En dat kleine meisje dat ooit op eieren liep, leeft nog steeds ergens in mij. Alleen loop ik nu niet op eieren, ik ben degene die ze legt.

Ik betrap me op zoveel dingen. Schreeuwen. Roepen. Een klets op de poep. Dingen zeggen die ik niet meen. Of gewoon afwezig zijn. Met andere dingen bezig zijn terwijl ze tegen me praat. Ik weet dat ze dat voelt. Ze merkt het aan alles. En dat besef steekt, want dat is net wat ik niet wilde doorgeven. Die onrust. Die spanning. Dat gevoel van ‘Ik moet opletten, anders ontploft mama’. En toch sluipt het erin.

Soms denk ik dat het komt omdat ik nooit geleerd heb wat rust is. In mijn hoofd is het altijd druk. Ik leef voortdurend op scherp, klaar om te reageren op iets wat misschien niet eens gaat gebeuren. Dat is vermoeiend, want zelfs in de momenten dat alles goed is, verwacht ik bijna dat het elk moment fout kan lopen. En als je dat lang genoeg meedraagt, is het moeilijk om volledig te ontspannen.

Maar de laatste tijd begin ik te beseffen dat ik haar niet hoef te beschermen tegen alles, dat ik haar gewoon moet leren dat fouten mogen bestaan. Dat ik haar niet een perfecte moeder moet geven, maar een echte. Eentje die sorry zegt, die toegeeft dat ze soms moe is, die durft te zeggen: ‘Ik weet het ook even niet.’ En misschien is dat net die veilige haven waar ik altijd van droomde — niet een plek zonder storm, maar een plek waar je mag schuilen tot de storm overgaat.

Ik probeer nu vaker naar de momenten te kijken waarop het wél lukt. Als we samen in de zetel liggen, en ze zegt: ‘Mama, het ruikt hier lekker naar ons.’ Of als ze in bad zingt en ik haar hoor lachen. Dan denk ik: dit is het. Dit is thuis. Niet perfect, niet stil, niet ordelijk — maar wél warm. En misschien is dat alles wat een kind nodig heeft: weten dat het welkom is, ook als het lawaai maakt.

En nu, jaren later, zie ik mijn dochter met tranen in haar ogen omdat ze haar sok niet aan krijgt en mijn eerste reflexgedachte is: ‘Stel je niet aan.’ Tot ik besef: dat is precies wat ik vroeger hoorde. Dus ik kniel, adem in, en zeg: ‘Stom hè? Ik zal je even helpen.’ Ze knikt. En het is alsof ik mijn kleine zelf tegelijk troost.

‘IK BEN NIET MIJN MOEDER. ENKEL HAAR DOCHTER.’

Misschien is dat de enige manier om het verleden te helen: door te voelen wat we toen niet mochten voelen.

Meer lezen: Ongefilterd moederschap: peuterchaos en knuffels

Na het succes van haar eerste bestseller is Lorentia Veppi terug met nog meer Ongefilterd Moederschap. Want wie dacht dat de babyfase al pittig was, heeft duidelijk nog nooit met een peuter samengewoond.

Welkom in de wereld van driftbuien op het meest ongelegen moment, eindeloze 'waarom'-vragen, mysterieuze eetgewoontes en een peuter die plots een ijzeren wil blijkt te hebben. In dit vervolg neemt Lorentia je opnieuw mee in haar leven als mama – dit keer midden in de heerlijke chaos van de peuterjaren.

Met dezelfde scherpe humor en herkenbare eerlijkheid die haar filmpjes op sociale media zo populair maken, fileert ze opnieuw de clichés van het moderne ouderschap. Van goedbedoelde adviezen en Instagram-perfecte gezinnen tot de dagelijkse realiteit waarin niets volgens plan loopt.

Verwacht geen perfecte oplossingen of gouden opvoedtips. Wel een flinke dosis herkenning, relativering en lachsalvo's.