Dinsdag 24 maart 2026. Ik kijk naar het nieuws, wat ik niet vaak meer doe. Helaas. Vroeger las en keek ik graag naar het nieuws. Het was fijn om ergens “in de wereld” te blijven en te weten wat er gaande is. Ik vond het nodig om mee te kunnen praten, om te weten wat er speelt en om kritisch te kunnen blijven.
Helaas. Want ik kan het niet meer. Elke dag opnieuw ben ik overweldigd door het nieuws, overweldigd door wat er in de wereld gebeurt en in welke plek de wereld verandert.
Ik zoek het positieve nieuws, en ik vind het niet.
Ik zoek het positieve nieuws voor onze kinderen.
Dinsdag 24 maart 2026 kijk ik nog eens, wat ik zo heel af en toe doe, om niet helemaal met oogkleppen te moeten leven, maar het maakt mij weer intriest.
Een “proefproject in Asse”: robots steken de kindjes over van school naar huis.
Weer AI, weer robots, en weer wordt de menselijkheid stilletjes, zonder dat we het goed en wel beseffen, afgenomen. Stukje bij beetje, zonder dat we het goed en wel beseffen, maken we ruimte, letterlijk, voor robots, om de plek van een mens, van vlees en bloed, met bewustzijn voor liefde en zorg, in te nemen.
Is dat waar we naartoe gaan? Elke dag, stukje bij beetje, wordt het duidelijk in welke wereld onze kinderen zullen gaan leven. Naast robots, naast AI. Leer hen er mee werken, zegt iedereen. Het is er en het zal niet verdwijnen.
Maar wat als ik dat niet wil? Wat als mijn buikgevoel zegt, schreeuwt, dit klopt niet? Stukje bij beetje maken we onze wereld kapot en geven we onze plek af aan robots en AI.
Ik las ergens dat er “morele paniek” zal zijn binnen honderd jaar, omdat we naast machines leven die, ik kan het niet bevatten, zoals mensen zullen redeneren. Is dat wat we willen?
Ik hoor gelukkig ook enkele kritische stemmen waarin gevraagd wordt om het debat te voeren. Wat als we vervangen worden door een algoritme, wat dan? Wat moet er dan met de mensen die hun job verliezen? Wie gaat voor hen zorgen?
Ik heb het mogelijk en hopelijk mis. Hopelijk worden onze kinderen binnen 25 jaar wakker in een mooie, en vooral menselijke wereld.
Ik hoop het, maar ik twijfel. Elke dag en elke nacht opnieuw.
Ik kan niet anders dan deze brief schrijven, en, met een héél klein hartje, ergens posten, om een druppel water te zijn en hopelijk iets in gang te zetten. Een beetje bewustwording, een gesprek. Voor een menselijke wereld voor onze kinderen.