Zijn alleenstaande moeders en getrouwde mannen nu echt het gelukkigst?

Van onderzoek naar oneliner

De uitspraak wordt meestal gelinkt aan onderzoek van de Britse gedragseconoom en auteur Paul Dolan. In zijn boek Happy Ever After uit 2019 stelde hij dat mannen gemiddeld meer voordelen halen uit een huwelijk dan vrouwen. De boodschap werd gretig opgepikt door media wereldwijd en kreeg onderweg een stevige socialmedia-make-over.

Want geef toe: "getrouwde mannen en alleenstaande moeders zijn het gelukkigst" klinkt nu eenmaal beter dan een genuanceerde analyse van welzijnsindicatoren.

Alleen is er één probleem: dat is niet wat het onderzoek letterlijk concludeert.
Sterker nog: verschillende onderzoekers stelden later vragen bij Dolans interpretatie van gegevens uit de American Time Use Survey (ATUS), een grote Amerikaanse studie naar hoe mensen hun tijd beleven en ervaren. Volgens critici waren sommige conclusies minder stevig onderbouwd dan de krantenkoppen deden vermoeden.

Wat zeggen onderzoekers dan wel?

Wie onderzoek naar geluk, relaties en welzijn bekijkt, ziet een terugkerend patroon: niet je relatiestatus bepaalt hoe gelukkig je bent, maar de kwaliteit van de relaties in je leven.

Dat klinkt misschien als een open deur, maar het is wel een belangrijke. Een warme, gelijkwaardige relatie kan een enorme buffer zijn tegen stress. Een partner die mee denkt, mee organiseert en mee draagt, maakt het leven vaak lichter. Een relatie waarin je je voortdurend alleen voelt terwijl je technisch gezien niet alleen bent? Dat verhaal ziet er heel anders uit.
Met andere woorden: een goed huwelijk blijkt voor veel mensen een plus. Een slecht huwelijk niet bepaald.

Waarom komen mannen zo vaak als 'winnaars' uit de bus?

In verschillende onderzoeken zien experts dat mannen gemiddeld meer gezondheids- en welzijnsvoordelen rapporteren binnen een langdurige relatie. Ze leven gemiddeld langer, hebben vaak een groter sociaal vangnet via hun partner en scoren doorgaans beter op bepaalde gezondheidsindicatoren.

Bij vrouwen ligt dat verhaal complexer. Historisch gezien namen vrouwen vaak het grootste deel van de zorg- en organisatietaken op zich. En hoewel er ondertussen veel veranderd is, weten we allemaal dat de mental load nog niet overal netjes fifty-fifty verdeeld wordt. Vraag het maar aan de mama die als enige weet wanneer de sportdag is, welke maat schoenen haar kinderen hebben en waar die ene knuffel ligt die absoluut mee moet naar school.

Dat betekent niet dat vrouwen ongelukkig worden van een relatie. Wel dat de kwaliteit en gelijkwaardigheid ervan een belangrijke rol spelen.

En de alleenstaande moeders?

Dat alleenstaande moeders automatisch de gelukkigste groep zouden zijn, wordt nergens echt hard gemaakt.

Wat wel klopt: sommige vrouwen ervaren na een scheiding of relatiebreuk meer rust, meer autonomie en minder dagelijkse spanning.

Dat klinkt misschien tegenstrijdig. Alleenstaand ouderschap is immers geen walk in the park. Integendeel. Het betekent vaak dat je alle ballen tegelijk in de lucht houdt. Dat je zelf de back-up van je back-up bent. Dat je geen collega-ouder hebt om snel even over te nemen wanneer je kind om drie uur 's nachts beslist dat slapen overrated is.

Maar tegelijk vertellen veel alleenstaande mama's dat ze opnieuw ademruimte vonden nadat een moeilijke relatie wegviel. Minder conflict. Minder frustratie. Minder energieverlies. En soms blijkt rust een onderschatte geluksfactor.

Opvallend: recent onderzoek laat ook zien dat alleenstaande vrouwen gemiddeld beter lijken te gedijen dan alleenstaande mannen.

Ze hebben vaak sterkere sociale netwerken en halen meer steun uit vriendschappen en familiebanden. Dat maakt hen niet automatisch gelukkiger dan alle getrouwde vrouwen, maar het toont wel aan dat een partner niet de enige bron van geluk is.

De echte conclusie? Geluk laat zich niet vangen in een burgerlijke staat

Misschien stellen we gewoon de verkeerde vraag.
Niet: wie is het gelukkigst?
Maar: onder welke omstandigheden voelen mensen zich goed in hun leven?

Onderzoekers wijzen daarbij telkens opnieuw naar dezelfde ingrediënten: betekenisvolle relaties, sociale steun, autonomie, gezondheid, financiële stabiliteit en het gevoel dat je gezien wordt.

Of je daarbij een trouwring draagt, samenwoont, co-oudert of solo door het leven gaat, blijkt veel minder bepalend dan we soms denken.