‘Ik ben mama geworden – en ja, soms rouw ik nog omdat mijn lichaam zo is veranderd’

Tijdens mijn zwangerschap vond ik mijn groeiende buik eigenlijk best mooi. Natuurlijk waren er dagen waarop ik me opgeblazen voelde of klaagde over rugpijn, maar meestal wreef ik vol trots over mijn bolle buik. Want ik droeg een kindje. Ons kindje. En dat vervulde me met trots. 

Na de bevalling veranderde dat echter. Plots was die buik er nog wel, maar dan zonder baby erin. Mijn favoriete jeans paste niet meer. Mijn heupen leken breder, mijn borsten voelden niet meer als de mijne, om nog maar te zwijgen van die striemen op mijn buik. In de spiegel zag ik een vrouw die ik niet meer helemaal herkende. 

Iedereen zei dat ik tijd moest geven aan mijn lichaam. En dat is zeker waar, maar ondertussen leven we wel in een wereld waarin je op sociale media voortdurend mama’s ziet voorbij komen die een paar weken na de bevalling alweer in hun oude maat lijken te passen. Rationeel wist ik natuurlijk wel dat dat beeld helemaal niet zo realistisch was, maar toch deed het iets met me. 

Op sommige dagen voelde ik me niet langer mezelf. Ik voelde me niet langer een vrouw, maar eerder een wandelende melk-bar die toevallig ook nog luiers verschoonde en probeerde te onthouden wanneer ze voor het laatst had gegeten.

Gelukkig kon ik op die momenten op mijn partner rekenen. Hij herinnerde mij eraan dat ik méér was dan wat ik in de spiegel zag. Hij benadrukte vol ontzag dat mijn lichaam iets ongelooflijks had gedaan. Het had een mens gemaakt. Het had maandenlang gedragen, gevoed, beschermd. Het had een bevalling doorstaan. Natuurlijk laat dat sporen na. 

Dat hielp me om te relativeren. Soms toch. Want ja, ergens weet ik wel dat het logisch is dat een lichaam verandert na een zwangerschap. Maar weten en voelen zijn twee verschillende dingen. 

Er zijn nog steeds momenten waarop ik verdrietig ben omdat mijn lichaam niet meer helemaal vertrouwd aanvoelt. Natuurlijk heb ik er veel voor in de plaats gekregen. Natuurlijk is het een wonder dat mijn lichaam een kindje heeft voorgebracht. Dat sluit alleen niet uit dat ik soms ook verdriet heb om wat ik ben kwijtgeraakt. 

Misschien moet ik me meer focussen op wat mijn lichaam heeft gepresteerd in plaats van hoe het eruitziet? Mijn lichaam ziet er vandaag anders uit dan vóór mijn zwangerschap. Misschien zal het nooit meer exact hetzelfde zijn. Maar dat is eigenlijk gewoon logisch, toch? Ik ben ook niet meer dezelfde persoon als voordien. Ik ben mama geworden.

Dat betekent echter niet dat mijn onzekerheden verdwijnen als sneeuw voor de zon. Helaas. Er zijn nog altijd dagen waarop ik (te) kritisch naar mezelf kijk. Dagen waarop ik me afvraag of ik ooit weer helemaal comfortabel zal zijn in mijn eigen vel.

Maar dan kijk ik naar mijn kindje. Naar die kleine handjes die mijn vinger vastgrijpen. Naar dat ongelooflijke schattige lachje, waarvan ik nooit kon vermoeden dat het zoveel met me zou doen; En dan besef ik dat elk litteken, elke striem en elke verandering deel uitmaken van ons verhaal. 

Mijn lichaam is dan misschien niet perfect, het heeft iets voortgebracht dat voor mij absoluut wel perfect is. En daar ben ik, ondanks de hardnekkige onzekerheden, ongelooflijk dankbaar voor.