Er zijn van die zinnen die elke papa zegt. Niet omdat ze zijn ingestudeerd, maar omdat ze er gewoon automatisch uitkomen. In elke woonkamer, tuin en auto opnieuw. Herkenbaar? We zetten de klassiekers op een rij.
“Vraag het maar aan mama.”
De universele doorverwijzing.
Of het nu gaat over snacks, sokken of schermtijd: het is de favoriete uitspraak van haast elke papa.
“We zijn er bijna.”
De klassieker op de achterbank.
Volgens papa is de bestemming altijd ‘bijna’ in zicht—zelfs als de rit nog verrassend lang duurt.
“Heb jij nog ergens een pen?”
Of een kommetje, of eender wat.
Gevolgd door frustratie vanuit de persoon aan wie de vraag gesteld werd, want na ettelijke jaren samenwonen dacht je ervan uit te kunnen gaan dat iedereen intussen wel wist waar de pennen/kommen/weetikveelwat te vinden zijn.
Niet dus.
Of toch wel, maar papa vindt het fijner als jij dat gewoon even voor hem neemt.
“Kunnen we dan nu vertrekken?”
Meestal op een lichtjes geïrriteerde toon.
Terwijl jij nog een denkbeeldige checklist overloopt met daarop alle mogelijke scenario’s over het verloop van de dag. En welke spullen daar precies voor nodig zijn. En die ook nog eens probeert te verzamelen doorheen het hele huis. Én de kinderen intussen bij elkaar schrapen wat zij allemaal willen meesleuren, slaat papa al een tijdje met de autosleutels te rammelen.
Die naast de smartphone en portefeuille trouwens de enige dingen zijn die volgens hem nodig zijn om mee te nemen.
“Dat is niet kapot, ik kan het nog maken.”
Een geruststelling bij speelgoed, meubels of toestellen die plots niet meer werken.
Soms worden pogingen ondernomen om dat ook effectief te doen. Soms niet. (Zie de 2 volgende uitspraken.) Als er een actie volgt, worden handleidingen hierbij doorgaans stellig genegeerd.
“Straks.”
Een woord met veel interpretaties.
Kan vijf minuten betekenen, maar ook “na het eten”, “morgen” of “dat zien we nog wel”.
“Dat zal ik morgen doen!”
Beschouw het als de overtreffende trap van "straks".
Het is zeker niet meer voor vandaag, maar hoogstwaarschijnlijk ook niet voor morgen. Met wat geluk komt het er de dagen, weken of maanden daarna nog van. Maar soms is het ook gewoon een ‘nee’.
“Daar ben jij nog te klein voor.”
Soms zijn de kinderen daar ook écht te klein voor.
Maar soms… wil papa gewoon even gerust gelaten worden. Even darten, wat klussen, doelloos scrollen… Even rust. Alleen.
“Ik kom zo kijken.”
Papa is onderweg… op zijn eigen tempo.
Meestal net bezig met iets anders dat hij eerst “even snel” wilde doen.
“Dat kost geld, hé.”
Een zin die verschijnt bij speelgoedwinkels, webshops en pretparken.
Vaak vergezeld van een betekenisvolle blik.
“Toen ik zo oud was als jij…”
Het startschot van een verhaal over vroeger.
Waar alles net iets harder, kouder of eenvoudiger was—maar altijd beter.
“Niet aan komen!”
Wordt gezegd net nadat iets verdacht interessant binnen handbereik komt.
En precies daardoor wordt het nóg interessanter. Achter de rug van papa mist deze zin dan ook compleet zijn doel.
“Wat zijn de plannen voor vandaag?”
Vaak zijn er dan 2 opties.
Ofwel weet papa dat er plannen zijn, maar is hij alweer vergeten welke precies.
Ofwel heeft papa zelf plannen, en probeert hij die op een subtiele manier door te briefen.
“We zien wel.”
De ultieme papa-zin.
Geen nee, geen ja—maar een comfortabele tussenstand.
“Ik ga even naar het toilet.”
Een ogenschijnlijk simpele zin die vaak iets meer betekent dan alleen dat.
Een korte pauze, een moment stilte of even verdwijnen tussen de drukte door.
Nu ja, ‘even’… dat is ook maar relatief.
“Nee, ik wil niks voor vaderdag!”
Zegt hij…
Maar hij denkt ondertussen iets anders. Want als je op zondagochtend écht met lege handen staat, dan is zijn blik overduidelijk. Feel free om dat uit te testen, maar wij raden het niet aan!
