Soms lijkt het alsof elke mama een hecht vriendengroepje heeft waarin alles vanzelf loopt: speelafspraakjes, koffietjes en eindeloze steun. It takes a village to raise a child. Maar wat als die ‘village’ plots helemaal niet zo veilig blijkt te zijn? Dit is het eerlijke verhaal van een mama die haar weg moest vinden na een pijnlijke breuk met haar mama-groepje.
Toen ik zwanger werd van mijn tweede kindje, was ik dolgelukkig. Niet alleen omdat ons gezin zou groeien, maar ook omdat ik dacht: dit wordt nóg leuker met mijn mama-vriendinnen erbij. We zaten in een hechte vriendengroep in de buurt, met allemaal jonge gezinnen. Ik had al een peuter in huis en zoals zoveel mama’s in die fase leunde ik hard op mijn mama-groepje. Voor advies, voor speelafspraakjes, en – heel eerlijk – ook gewoon om mezelf niet te verliezen in het moederschap.
De papa’s gingen samen sporten, wij mama’s zagen elkaar bijna dagelijks. Naar de zoo, samen sporten, koffietjes drinken terwijl de kindjes speelden… We zaten allemaal in hetzelfde schuitje. We deelden slapeloze nachten, doorkomende tandjes en kleine (en grote) mijlpalen. Het voelde als een droom.
Tot het dat niet meer was…
Wanneer je ‘village’ plots niet meer veilig voelt
Wat begon als steun en verbondenheid, veranderde langzaam in iets wat ik toen nog niet meteen kon benoemen: een giftige dynamiek. En toch… waren de signalen er al langer.
Het waren eerst kleine dingetjes. Afspraakjes waar ik niet voor gevraagd werd, maar die ik wél op sociale media zag verschijnen. Foto’s van wandelingen, koffietjes… zonder mij. Ik lag soms echt in tranen te piekeren: Wat heb ik verkeerd gedaan? Waarom hoor ik er niet meer bij?
Er kwamen opmerkingen. Kleine, venijnige prikjes over mijn keuzes als mama. Over vaccinaties. Over de ontwikkeling van mijn kindje. Hun kinderen waren ook niet altijd lief voor mijn peuter. Duwen, slaan, ‘jij mag niet meespelen’. Wanneer ik dat voorzichtig aankaartte, werd het weggewuifd.
En daar begon het echt te wringen.
Achter mijn rug
Het moeilijkste om toe te geven? Ik deed er zelf aan mee. Natuurlijk roddelden we. Over wie haar kind te snel terug naar de crèche bracht na ziekte. Over welk kind ‘problemen’ had. Over wie iets ‘niet zag’.
Toen zag ik het niet, maar achteraf gezien had het al langer duidelijk moeten zijn: Als wij zo over de anderen konden praten als zij er niet bij zijn… dan deden ze dat waarschijnlijk ook over mij!
Het moment waarop alles kantelde
Er was wel vaker wat drama in de groep, iemand die ruzie had met iemand anders. Maar na een heftige ruzie tussen mij en één van de mama’s, viel alles stil. Geen berichtjes meer. Geen telefoons. Mijn man werd niet meer uitgenodigd. Wij waren niet meer welkom op feestjes.
En toen kwam de hardste klap: voor de tweede verjaardag van mijn peuter nodigde ik iedereen uit. Niemand kwam.
Breken doet pijn
Dat was het moment waarop ik wist: dit klopt niet meer. Ik verliet de groepschat. Ik mute en blockte hen op sociale media. Ik begon hen te vermijden. Maar eerlijk gezegd brak het mijn hart. Niet alleen om hen, maar ook om alles wat ik dacht dat we hadden. En vooral… om de tijd die ik kwijt was. De eerste jaren van mijn baby. Zo kostbaar. En ik had het deels doorgebracht in verdriet, twijfel en onzekerheid.
Levenslessen
Achteraf bekeken heeft deze ervaring mij ook veel geleerd:
Ga uit van het goede. Nu probeer ik milder te kijken naar anderen. Als iemand me kwetst of iets zonder mij doet, denk ik: misschien heeft het niets met mij te maken.
Echte vriendschappen zijn eerlijk. Geen achterklap meer. Als er iets is, praat ik erover. Rechtstreeks. Want roddelen lost niets op.
Kwaliteit boven kwantiteit. Ik had veel ‘vriendinnen’, maar weinig échte connecties. Vandaag kies ik bewust voor een kleine kring. Vrouwen die mij oprecht graag zien. Die goed over mij praten, ook als ik er niet bij ben.
Vriendschappen zijn niet vanzelfsprekend
Er wordt vaak gezegd dat je ‘je dorp moet vinden’ als mama. Dat perfecte plaatje van vriendengroepen, speelafspraakjes en gezellige weekends samen… Maar wat ze minder zeggen, is dat het ook gewoon keihard en moeilijk kan zijn. Vriendschappen tussen mama’s zijn niet altijd vanzelfsprekend. En soms werken ze gewoon niet. Dat betekent niet dat jij gefaald hebt.
Vandaag heb ik een kleine, warme kring rond mij. Mensen die mij energie geven in plaats van leegzuigen. Ik voel me sterker. Gelukkiger. Meer mezelf. Maar soms… doet het nog pijn. Laatst zag ik twee van hen wandelen in de buurt. Mijn maag draaide even om. En toch wist ik op dat moment opnieuw:
Ik heb het los gelaten. En ik heb de juiste keuze gemaakt.
