Ik ben niet trots op wat ik hier ga neerschrijven. Verre van. Maar het doet wel deugd om eens gewoon eerlijk mijn verhaal te kunnen vertellen. Al zal ik waarschijnlijk kritiek krijgen. Terecht, wellicht. Ik schrijf dit niet om mezelf goed te praten. Maar de realiteit is niet altijd zwart-wit, het is soms gewoon complexer dan dat.
Ik ben zeven jaar getrouwd en mama van twee kinderen (2 en 4). En ik heb nu al een paar maanden een geheime relatie met een collega. Iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden. Iets wat ik mezelf nooit had kunnen inbeelden. Maar toch is het op één of andere manier gebeurd.
Om mijn verhaal “juist” te kunnen vertellen, moet ik eerst terugkeren in de tijd. Want ergens in de voorbije jaren, tussen de gebroken nachten, boterhammen smeren, jasjes dichtknopen en honderd keer per dag “mamaaaa” horen, ben ik een stukje van mezelf kwijtgeraakt. En misschien nog erger: mijn man en ik zijn elkaar ook een beetje kwijtgeraakt.
We functioneren samen, daar niet van. Ons leven is een goed geoliede machine. Gesprekken gaan over wie de kinderen gaat ophalen, of er nog pampers zijn, wie er morgen vroeger moet vertrekken, of er nog brood in huis is. Praktisch. Efficiënt. Noodzakelijk. Maar het gaat zelden nog over ons. Over hoe het écht gaat. Over wat we voelen. Over waar we van dromen. Over wat we missen.
En ik snap dat ook wel. We zijn moe. Tegen de avond ploffen we in de zetel, vaak elk met ons eigen scherm. Niet omdat we daar bewust voor kiezen, maar omdat het gewoon … gebeurt. Omdat het makkelijker is dan nog moeite doen. Omdat de energie op is.
Ik heb het wel geprobeerd, hoor. Echt. Ik heb voorgesteld om eens samen iets te gaan doen. Een etentje. Een wandeling. Gewoon even wij twee. En hij gaat dan wel mee, maar het voelt nooit alsof hij er echt zin in heeft. Het voelt eerder alsof het iets is dat “moet”, iets dat ik nodig heb, maar hij niet per se. Laat staan dat hij ooit zélf het initiatief neemt … En dat maakt dat ik het ook minder begin te vragen.
Want hoe lang blijf je in je eentje trekken aan die kar? Pas op, we hebben geen ruzie. Er is geen drama. Maar we leven gewoon naast elkaar. Als teamgenoten die samen een gezin runnen. Als broer en zus.
En toen kwam hij. Die nieuwe collega. Vanaf het eerste moment was er iets. Een klik die ik niet had zien aankomen. Gesprekken die niet over lijstjes gingen, maar over mij. Over hem. Over dingen die er toe doen. Of net over niets, maar op een manier die licht en vanzelf ging.
Hij zag mij. Echt. En ik merkte hoe lang het geleden was dat iemand dat nog gedaan had.
Hij luisterde. Hij stelde vragen. Hij zag dingen in mij die ik zelf bijna vergeten was. En zonder dat ik het besefte, begon ik weer te lachen zoals vroeger. Te flirten. Me bewust te worden van mezelf. Van mijn lichaam. Van mijn vrouw-zijn.
Het voelde alsof er ergens diep vanbinnen iets terug wakker werd. En ja… ik ben daar in meegegaan. Niet omdat ik mijn gezin niet graag zie. Integendeel. Ik zou het nooit willen kwijtspelen. Mijn kinderen zijn mijn alles. Mijn man is mijn thuis, mijn geschiedenis, mijn zekerheid.
Maar dit… dit geeft mij iets wat ik al zo lang mis. Aandacht. Verlangen. Het gevoel dat ik niet alleen mama ben, maar ook nog iemand anders. Het gevoel dat ik een vrouw ben. Het gevoel dat ik gezien word. Gewild ben. Ik ben ook maar een mens … Maar het is gevaarlijk, dat besef ik. Want eens je dat weer voelt, is het bijna onmogelijk om het zomaar los te laten.
Het schuldgevoel is er. Natuurlijk. Hoe zou dat er niet kunnen zijn? Maar blijkbaar is het voorlopig niet groot genoeg om ermee te stoppen. En dat maakt me misschien nog het meest bang. Want ik heb geen idee hoe dit zal eindigen, hoe dit verder moet.
Ik besef hoe we hier terecht zijn gekomen. Niet door één grote fout, maar door honderd kleine dingen die we zijn kwijtgeraakt. Door het niet meer kiezen voor elkaar. Door het te laten gebeuren.
En nu sta ik hier. Zonder te weten hoe het verder moet …
