Een paar maanden geleden overleed mijn tante. We hebben altijd een goed contact gehad, al waren we niet uitzonderlijk close of zo. Maar ze had zelf geen kinderen, en toen haar nalatenschap geregeld werd, bleek dat ze mij een mooie som geld had nagelaten.
Het is geen bedrag waarmee ik morgen kan stoppen met werken of waarmee we plots steenrijk zijn, maar het is wel genoeg om een verschil te maken. Het zorgt voor een buffer en geeft me gemoedsrust: mocht er ooit iets gebeuren, kunnen we wel even verder.
Alleen: mijn man weet van niks.
Ik weet niet eens waarom, maar toen ik hoorde dat ik zou erven heb ik hem niets verteld. En toen het bedrag op mijn rekening stond, bleef ik zwijgen. Ondertussen zijn we een half jaar verder en wordt het natuurlijk alleen maar moeilijker om er toch nog iets van te zeggen.
Het was geen uitgekiende strategie om te zwijgen toen, maar natuurlijk is er wel een reden waarom ik blijf zwijgen. Ik weet namelijk bijna zeker wat er zou gebeuren als ik het zou vertellen. Ik hou van mijn man, maar geld opzijzetten is niet bepaald zijn grootste talent. Zodra we wat geld op onze rekening hebben, ziet hij alleen maar mogelijkheden. Een nieuwe televisie, een betere barbecue, één of ander gadget waar ik nog nooit van gehoord heb maar dat volgens hem echt onontbeerlijk is; hij laat de centen graag rollen.
Ik ben degene die spaart. Die eerst drie keer nadenkt voor ze iets koopt. Die graag weet dat er genoeg op de rekening staat voor als de auto het begeeft of er plots een grote factuur in de bus valt. Dat verschil tussen ons heeft op zich nooit voor grote problemen gezorgd. Maar ik ken hem dus wel goed genoeg om te weten dat hij die erfenis meteen als “beschikbaar geld” zou beschouwen. En daar zit het hem dus net: ik wil niet dat het beschikbaar is. Ik wil de zorgeloosheid behouden die dat geld met zich meebrengt.
We hebben net een stevige verbouwing achter de rug en er staan nog heel wat projectjes op stapel. Onlangs stonden we nog te kijken naar iets wat we graag zouden aanpakken. "Konden we nu maar eens de lotto winnen", zei mijn man. "Dan zouden we al die projectjes gewoon ineens kunnen doen."
Ik lachte. Maar ergens voelde het ook heel ongemakkelijk. Want we hebben de lotto misschien niet gewonnen, maar ik wist wel dat ik op dat moment een bedrag op een rekening had staan waarmee we een behoorlijk deel van die projectjes zouden kunnen betalen. Alleen wil ik dat niet.
Want elke keer dat we afspreken om voor zo’n volgend project te sparen, koopt hij impulsief weer iets voor een paar honderd euro dat we helemaal niet nodig hebben. En dan denk ik: voilà. Daarom dus. Waarom zou ik me voortdurend vanalles ontzeggen en keihard mijn best doen om te sparen, als hij zo onbezonnen met geld omgaat? En waarom zou ik hem dan toegang geven tot die extra buffer?
Misschien speelt het ook mee dat ik financieel al behoorlijk veel heb ingebracht. Voor we elkaar leerden kennen, had ik jarenlang goed gespaard. Toen we ons huis kochten, kon ik daardoor een groter bedrag inbrengen. En ook voor de verbouwingen kwam er meer uit mijn spaarpot dan uit de zijne. Daar heb ik nooit een probleem van gemaakt: het is óns huis, óns gezin, óns leven. Maar toch merk ik dat ik bij deze erfenis nu ineens wél het gevoel heb: dit wil ik voor mezelf houden.
Af en toe gun ik mezelf iets kleins. Vorige maand heb ik een handtas gekocht en vorige week een paar schoenen die ik anders waarschijnlijk niet had gekocht. Geen designerhandtas van duizenden euro's of andere buitensporigheden, maar gewoon af en toe iets waar ik zin in heb. En ik moet toegeven: dat voelt stiekem best goed. Niet telkens hoeven denken: kan dit wel? Komt er deze maand nog een grote rekening? Zou ik dat geld niet beter sparen? Gewoon iets kunnen kopen omdat ik het mooi vind, zonder dat er meteen financiële stress achteraan komt.
Maar het grootste deel blijft staan. En precies dát geeft me zoveel rust. De gedachte dat er ergens geld is voor als het echt nodig is. Als ik ooit zonder werk val, er iets onverwachts gebeurt of één van de kinderen later hulp nodig heeft. Misschien gebruiken we het over tien jaar alsnog voor het huis of misschien blijft het nog veel langer staan.
Natuurlijk knaagt het weleens. Vooral op zo'n moment dat mijn man grappend over die lottowinst begint. Of wanneer we iets uitstellen omdat we er eerst voor moeten sparen.
En ik weet ook wel dat je het kunt omdraaien. Misschien vertrouw ik hem op dit vlak gewoon niet genoeg. Misschien is dát het echte probleem, en niet die erfenis. Als hij er ooit toevallig achter komt, zal hij waarschijnlijk vooral gekwetst zijn omdat ik het voor hem verborgen heb. Dat zou ik begrijpen.
Maar voorlopig weegt dat schuldgevoel voor mij nog altijd minder zwaar dan de rust die dat bedrag me geeft.
