Zo gauw als je mama bent, krijg je er 1 grote vrees bij: ‘Wat als er iets met mij gebeurt, en mijn kind zonder mij verder moet?’ Je eigen sterfelijkheid wordt plots een topic dat regelmatig naar boven komt. Je hoopt dat je kind niet alleen achterblijft, zonder ouders, als wees. Over hoe het is om je eigen ouders te verliezen, wordt zelden nagedacht. Het is de natuurlijke gang van zaken, maar toch o zo ingrijpend.
Het rare gevoel dat er niemand meer ‘boven’ je staat
Als kind moest je naar je ouders luisteren, zo simpel was het. En hoewel je als volwassene geen verantwoording meer moet afleggen aan je ouders, blijft er toch een bepaald gevoel hangen. Je wil nog steeds dat ze trots zijn op jou, dat ze goedkeuren waar je mee bezig bent, dat ze je steunen. Ook al zeggen ze dat misschien niet met zoveel woorden, je voelt dat wel. En eens je ouders er niet meer zijn, valt die steun weg. In de plaats komt er enkel een leegte, een gat, een vrijheid waar je niet om gevraagd hebt.
Een thuis die wegvalt
Ook al woon je al jaren niet meer in het ouderlijk huis, of zijn je ouders intussen zelf ook verhuisd, bij je ouders toekomen voelt altijd als thuiskomen. De plek waar iedereen samenkomt, waar herinneringen gedeeld worden of simpele, dagdagelijkse dingen besproken worden. Het is normaal, een constante, een toevluchtsoord op moeilijke momenten. Zelfs in je donkerste dagen voelt het plekje aan tafel of in de zetel bij je ouders als thuis. Zonder je ouders is dat plekje maar een koude zitplaats, geen warme thuis meer. Het huis is plots een holle ruimte zonder warm welkom.
Hoe ‘familie’ plots anders aanvoelt
Of je nu een hechte familie hebt of elkaar maar zelden ziet, de familiebanden veranderen. Iedereen zoekt zijn eigen plek, zonder de ‘lijm’ die alles samenhoudt. Sommige families vinden de weg naar elkaar nog prima zonder de verbindende lijm van de ouders, anderen niet. Hoe het met jouw familie juist gaat verlopen, valt niet te voorstellen. Maar dat alles verandert, staat vast.
Alsof je verleden ineens uitgewist is
Je ouders zijn de personen die jou het langst, en vaak ook het best, kennen. Zij weten niet alleen alles over je kindertijd, maar ook over jouw familie voor jij er was. De familiegeschiedenis, oude gewoontes, typische familierecepten… Alles lijkt plots verdwenen. Grote en kleine dingen. Het recept van die overheerlijke worstenbroodjes die je altijd op kerstavond at? Als je er niet aan gedacht hebt om het te vragen, is het voorgoed verdwenen.
De vragen waar je mee blijft zitten
Naast alle eenvoudige vragen waar je nooit meer een antwoord op zult krijgen, is ’Wat als?’ dé vraag die vaak terugkomt. ‘Wat als we dit gedaan hadden, zou dan misschien dat…’ Je kunt jezelf volledig gek maken met scenario’s waarvan je nooit zult weten hoe ze afgelopen zouden zijn.
Het gemis van de kleine dingen
En dat zijn er veel. De telefoontjes op de meest onhandige momenten van de dag, bijvoorbeeld wanneer je net de kinderen op school gehaald hebt en je probeert om tegelijk alle jassen uit te doen, pannenkoeken te bakken, een ruzie op te lossen en tranen te drogen. Spontane bezoekjes. Even gauw binnenspringen op weg naar de winkel. Een berichtje om te vragen hoe je dag was. Een stiekem snoepje voor de kinderen. Alles stopt plots. Alles wat eens zo normaal leek, wat je soms zelfs als een beetje storend ervoer, is plots weg. En dat doet pijn.
