Het is weer zover: Valentijn. Restaurants zitten vol koppeltjes: kaarsje op tafel, fles wijn die plots “mag” omdat het een speciale avond is, en ergens wordt er sowieso weer een dessert besteld “om te delen”, terwijl iedereen eigenlijk gewoon zijn eigen dame blanche wil. Ik ga graag op restaurant. Ik vind dat één van de leukste dingen om samen te doen. Geen afwas, niemand die “maaamaaa” roept vanop de trap, gewoon zitten, eten en praten. Vooral dat laatste.
De tafels waar het stil wordt
Want er is één ding waar ik altijd een beetje ongemakkelijk van word: koppels die zwijgend tegenover elkaar zitten. Niet de rustige, gezellige stilte — die ken ik ook. Ik bedoel die stilte die schuurt. Waarbij je voelt dat niemand goed weet wie er nu iets gaat zeggen. Waar iemand plots heel aandachtig zijn servet begint te plooien alsof hij origami ontdekt heeft.
Ik kan daar zelf niet sereen naar zitten kijken. Nee. Ik denk dan met plaatsvervangend ongemak: amai, zeg eens iets tegen elkaar. Dit lijkt mij echt lastig. Want je zit daar wel tegenover de persoon met wie je je leven deelt. Dan hoop je toch dat er íets is om over te praten.
Mijn kleine relatienachtmerrie
Misschien raakt het mij daarom zo hard: omdat ik hoop dat wij daar nooit belanden. Dat we nooit op restaurant zitten en denken: oké… en nu? Dat lijkt me eerlijk gezegd een kleine relatienachtmerrie. Niet omdat een relatie constant sprankelend moet zijn, maar omdat “we hebben elkaar niets meer te vertellen” voor mij voelt als: we zijn ergens onderweg gestopt met elkaar bij te houden.
Er gebeurt toch elke dag wel iets? Iets absurd, iets irritants, iets grappigs, iets totaal nutteloos dat toch verteld moet worden.
Gesprekken beginnen misschien niet altijd vanzelf
Ik denk dat het probleem meestal niet is dat er niets meer te zeggen valt. Het is dat niemand nog begint. Iedereen wacht tot het gesprek vanzelf op gang komt, terwijl gesprekken eigenlijk kleine duwtjes nodig hebben. Iemand moet gewoon iets op tafel gooien, al is het maar iets compleet belachelijks zoals “wat zou jij doen als je 5 miljoen wint met de Lotto? Zou je dan nog gaan werken?”. Of misschien iets meer diepzinnigs als: “Ben jij nog tevreden over ons seksleven?”
Zie je? Vijf minuten en je bent vertrokken. Voor je het weet zit je te discussiëren en is de ober al twee keer gepasseerd omdat jullie nog altijd niet gekozen hebben.
Wat ik eigenlijk hoop
Ik kijk dus niet naar die stille tafels omdat ik mij beter voel. Integendeel. Ik kijk ernaar en denk: laat ons alsjeblieft blijven praten. Over grote dingen, kleine dingen, complete zever — maakt niet uit. Zolang we maar blijven denken: ik wil nog weten wat er in jouw hoofd zit.
Want romantiek zit voor mij niet in rozenblaadjes of perfecte Valentijnsplannen. Romantiek is: samen op restaurant zitten en nog altijd het gevoel hebben dat je niet uitgepraat geraakt.
