Die trolley mocht niet mee in het ruim. Handbagage dus. En dat betekende dat we die overal moesten meesleuren. Mijn taak: ons kind, de koek, de rugzakken. Paolo had twee trolleys onder zijn hoede. En net op het moment dat we letterlijk het vliegtuig opstappen – écht opstappen – zet hij één trolley weg, kijkt naar mij en zegt: ‘Waar is die andere?’ Ik kijk hem aan. ‘Dat weet ik niet. Waar is die?’
En dan zie ik het gebeuren. Die blik. Dat besef. Die fractie van een seconde waarin alles stilvalt. Hij was de andere trolley vergeten. Ergens. Bij een café. Of een bank. Of gewoon… weg. En ja hoor: dat was de trolley van Cloè.
Ik ben meteen beginnen flippen. Niet het stille huilen. Nee, het echte werk. Janken. Snikken. Geluiden waarbij je jezelf niet meer onder controle hebt. De stewardess kon niets meer doen. Het vliegtuig ging vertrekken. De deur was dicht. Klaar. Ik heb de hele vlucht geweend. Tweeënhalf uur lang. Met pauzes om adem te happen, maar verder on afgebroken. Ik had liever mijn eigen koffer verloren. Echt. Alles behalve die van mijn kind.
Toen we in Italië landden, begon het opnieuw. Tranen, teleurstelling, boosheid. Op Paolo. Op de situatie. Op mezelf, omdat ik dacht dat ik slim was geweest. En wat moest ik doen? Opnieuw shoppen. Klinkt leuk, maar mijn pinnig hart kon dat ook niet aan. Alles moest ik opnieuw kopen. Nog eens bikini’s, badpakken, jurkjes, slippers, pyjama’s, tandenborstels, zonnecrème. Honderden euro’s later stond ik in een Italiaans shoppingcenter opnieuw te huilen, terwijl ik zomergerief kocht. Als een klein kind. Dat verhaal vergeet ik nooit meer.
Dus bij deze: een vakantieles, gratis meegegeven. Steek nooit alle spullen van één persoon in één koffer. Verdeel. Meng. Spreid. Want als er eentje verdwijnt, heb je tenminste nog iets. En vooral: je bespaart jezelf drie weken emotionele schade, een lege trolley en een trauma dat elke vakantie weer even terugkomt.
Toen we terugkwamen van vakantie, zijn we de koffers gaan afhalen bij Lost Items. Gewoon dat woord al. Lost. Alsof het niet alleen over spullen ging. Thuis deed ik de koffers open en daar kwam het weer. Al die splinternieuwe jurkjes. Ongedragen. De strandsandalen die nooit zand hadden gezien. De badpakjes die nooit nat waren geworden. En ik voelde opnieuw die pijn in mijn borst. Niet omdat het geld weg was, hoewel dat ook pijn deed, maar omdat ik bleef denken: ‘Wanneer zou ze dit gedragen hebben?’ Het voelde als verloren herinneringen. Dat klinkt misschien belachelijk, maar mijn moederhart kon dat toen niet aan. Echt niet. Alsof ik iets had voorbereid voor haar dat nooit had mogen plaatsvinden.
Uiteindelijk hebben we de laatste weken van de zomer, in september, alles nog zo veel mogelijk aangedaan. Jurkjes naar de speeltuin. Sandalen naar de winkel. Alsof ik de tijd wilde inhalen. Alsof ik het verhaal toch nog wilde herschrijven. Maar eerlijk? Het bleef steken. Die zomer was al voorbij. En ergens was mijn hart dat ook. En ben ik een dramaqueen? Ja, zeker en vast, hahaha!
Meer lezen: Ongefilterd moederschap: peuterchaos en knuffels
Na het succes van haar eerste bestseller is Lorentia Veppi terug met nog meer Ongefilterd Moederschap. Want wie dacht dat de babyfase al pittig was, heeft duidelijk nog nooit met een peuter samengewoond.
Welkom in de wereld van driftbuien op het meest ongelegen moment, eindeloze 'waarom'-vragen, mysterieuze eetgewoontes en een peuter die plots een ijzeren wil blijkt te hebben. In dit vervolg neemt Lorentia je opnieuw mee in haar leven als mama – dit keer midden in de heerlijke chaos van de peuterjaren.
Met dezelfde scherpe humor en herkenbare eerlijkheid die haar filmpjes op sociale media zo populair maken, fileert ze opnieuw de clichés van het moderne ouderschap. Van goedbedoelde adviezen en Instagram-perfecte gezinnen tot de dagelijkse realiteit waarin niets volgens plan loopt.
Verwacht geen perfecte oplossingen of gouden opvoedtips. Wel een flinke dosis herkenning, relativering en lachsalvo's.
Lees meer
Bestsellers
