Ik ben zogezegd haar voorbeeld. Hoe kan ik verwachten dat mijn kind haar emoties onder controle heeft als ik ze zelf niet onder controle heb? Zij heeft een pittig karakter en dat heeft ze natuurlijk van geen vreemde. En tegelijk ben ik dankbaar dat ze pittig kan zijn, want dat is handig voor later als ze groot is. Maar ondertussen zit ik wel met een mini me te discussiëren. Het verschil is dat ik vroeger een pak slaag zou krijgen, maar van die methode wil ik heus geen gebruik maken. Ik wil het anders doen.
‘Ik wil niet de moeder worden die ikzelf vroeger had.’
Intussen begrijp ik dat ik haar het best even kan laten ‘uitrazen’. Ik zonder mezelf een beetje af, want mijn aanwezigheid in de kamer triggert haar op zo’n moment enorm. Ze weet wel dat ik ergens in de buurt ben. Na enkele minuten wandel ik weer de kamer in en vraag haar of ze een knuffel wil. Meestal wil ze dat wel, en op dat moment valt de puzzel weer mooi op z’n plaats. Ik fluister haar lieve woorden toe en een welgemeende ‘sorry’. Sorry dat ik ook geschreeuwd heb, sorry dat ik mijn geduld verloren heb. En op dat moment besef ik dat ik nooit mijn eigen moeder zal worden.
Want door dat ene gebaar of gesprek breek ik een generationele aanpak. Ik schenk aandacht aan het feit dat ik als ouder niet de dictator ben in huis, maar ook gewoon een mens van vlees en bloed. Een mens dat fouten maakt en niet perfect is. Maar dat het ook belangrijk is dat ik als moeder kan toegeven dat ik fout ben. Dat is iets wat mijn moeder me als kind nooit heeft getoond. Bij haar was het eerder: ‘Ik ben de ouder en mijn wil is wet’.
Ik zei sorry
Sorry: een woord dat ik als kind nooit gehoord heb, maar waarvan ik nu weet hoe helend het is. Mijn dochter legt haar hand op mijn wang en zegt: ‘Is niet erg, mama.’ En daar sta ik dan. De schreeuwende moeder met tranen in haar ogen, vergeven door haar peuter.
Misschien is dat wel de essentie van opvoeden: je eigen littekens helen door zachter te zijn dan wat je ooit gekend hebt
Soms vraag ik me af waarom ik zo snel ontplof. Het is geen kwaadheid. Het is vermoeidheid, angst, perfectionisme. De behoefte om alles onder controle te houden in een leven waar dat gewoon niet kan. Ik draag generaties van vrouwen in mij die geleerd hebben om sterk te zijn, om vol te houden, om niet te klagen. Maar niemand heeft ons geleerd om zacht te blijven voor onszelf. Misschien roep ik niet op haar, maar op alles wat ik zelf nooit mocht voelen. Op de kleine ik die ooit ook bang was om iets fout te doen. En in dat schreeuwen zit niet haat, maar pijn. Een oude, erfelijke pijn.
‘Misschien was mijn stem te luid, maar mijn liefde was luider!’
’s Avonds, als het eindelijk stil is in huis, zit ik even naast het bed van mijn dochter. Ze slaapt met haar hand onder haar wang, mondje half open, haren overal. En ik kijk. Altijd datzelfde beeld, altijd datzelfde gevoel. Een soort schuld, maar ook liefde. En ergens daartussen de hoop dat ik het morgen beter doe. Niet perfect, gewoon beter. Misschien is dat wat moeder zijn echt is: elke dag de kans krijgen om opnieuw te proberen. En soms denk ik, helen is dat ook — leren zacht zijn voor de moeder die ik gisteren was en wat milder voor de moeder die ik vandaag probeer te zijn.
Ik zal nog roepen. Ik ken mezelf. Maar ik zal ook blijven zeggen dat ik van haar hou. Dat ze veilig is, ook als ik even niet rustig was. Ik weet intussen dat liefde niet altijd zacht klinkt. Soms klinkt ze gewoon… menselijk. Wat schor, wat vermoeid, wat te luid. En dat is oké. Ze zal zich later niet herinneren wat ik riep, maar dat ik bleef. Dat ik sorry zei. Dat ik haar vasthield na het lawaai. Dat ik het probeerde, elke dag opnieuw. Misschien was mijn stem te luid, maar mijn liefde was luider. En dat is genoeg.
Meer lezen: Ongefilterd moederschap: peuterchaos en knuffels
Na het succes van haar eerste bestseller is Lorentia Veppi terug met nog meer Ongefilterd Moederschap. Want wie dacht dat de babyfase al pittig was, heeft duidelijk nog nooit met een peuter samengewoond.
Welkom in de wereld van driftbuien op het meest ongelegen moment, eindeloze 'waarom'-vragen, mysterieuze eetgewoontes en een peuter die plots een ijzeren wil blijkt te hebben. In dit vervolg neemt Lorentia je opnieuw mee in haar leven als mama – dit keer midden in de heerlijke chaos van de peuterjaren.
Met dezelfde scherpe humor en herkenbare eerlijkheid die haar filmpjes op sociale media zo populair maken, fileert ze opnieuw de clichés van het moderne ouderschap. Van goedbedoelde adviezen en Instagram-perfecte gezinnen tot de dagelijkse realiteit waarin niets volgens plan loopt.
Verwacht geen perfecte oplossingen of gouden opvoedtips. Wel een flinke dosis herkenning, relativering en lachsalvo's.
Lees meer
Bestsellers
