Blijkbaar is onze samenleving minder tolerant dan we onszelf graag wijsmaken — en dat baart me zorgen

Ik heb een dochter van 14. Al maanden merkte ik dat ze in de knoop lag met zichzelf. En een paar weken geleden kwam het hoge woord eruit. Ze kwam ’s avonds laat bij mij in de zetel zitten en vertelde aarzelend dat ze denkt dat ze bi is.

Ik heb haar meteen gerustgesteld, en we hebben daarna een warm gesprek gehad. Dat het ons hoegenaamd niet interesseert op wie ze verliefd wordt, zolang het maar iemand is die haar goed behandelt. Dat we van haar houden om wie ze is, en dat haar geaardheid ons geen moer uitmaakt. Dat we haar op exact dezelfde manier zien, of ze nu bi, hetero of lesbisch is.  

Ze is er nog niet klaar voor om uit de kast te komen. Dat hoeft ook helemaal niet. Alles op haar tempo. Maar als ik dan mijn radio aanzet en te horen krijg dat een veertienjarige jongen in elkaar werd geslagen en zich moest excuseren omdat hij biseksueel is, dan word ik kotsmisselijk. Het idee dat mijn dochter ooit op die manier behandeld zou worden, maakt me radeloos. En als ik hoor dat 1 op de 4 jongeren niet bevriend zou willen zijn met iemand die niet hetero is, dan zinkt de moed me in de schoenen. 

Hoezo moet mijn dochter opgroeien in een wereld die nog conservatiever lijkt te zijn dan 50 jaar geleden? Hoezo moet mijn dochter de moed vinden om te zijn wie ze is en om open kaart te spelen met haar vrienden als ook zij deze nieuwsberichten onder ogen krijgt? Hoezo blijven mensen roepen dat ze “al die lgbtq-zever niet door hun strot geramd willen krijgen” zonder in te zien dat er nog zoveel werk aan de winkel is? Zonder te beseffen hoe sterk een tiener in zijn of haar schoenen moet staan als die zichzelf wil zijn en zich niet wil wegstoppen? 

Of ik wakker lig van het feit dat mijn dochter biseksueel is? Totaal niet. Maar ik lig wél wakker van de toekomst die haar te wachten staat. Het baart me zorgen dat ze moet opgroeien in een wereld die zo conservatief en weinig tolerant is. Ik lig wakker van de reacties die haar mogelijk nog te wachten staan. Van het idee dat ze misschien ooit zal twijfelen of ze wel veilig zichzelf kan zijn.

Ik kan alleen maar hopen dat de ándere stemmen – die gelukkig nog altijd in de meerderheid zijn – luider klinken …