Mijn naam is Laetitia. Ik ben 46 jaar en mama van drie tienerjongens van 14, 12 en 10. Dit is één van de moeilijkste fase van mijn leven. Soms wil ik er niet meer zijn, want ik kan het niet aan. Het is totaal buiten mijn comfortzone. Ik kan zeggen dat ik een zalige mama ben geweest. Tot de kinderen 10 jaar werden. Toen is er iets veranderd.
Ik hou van de natuur. Wij hebben zoveel uren doorgebracht in parken en bossen en langs meren. Zoveel mogelijk buiten, vanaf dat ze geboren zijn tot nu. Onze kinderen zijn niet naar de crèche gegaan. Ik heb ervoor gekozen om thuis te blijven om zoveel mogelijk te genieten van onze kinderen en om ze te zien opgroeien. Ze zijn pas vanaf hun drie jaar naar school gegaan, een klein schooltje hier in het dorp.
In de tijd van corona hebben wij samen met andere gezinnen thuisonderwijs gegeven. Dat was een heel bijzondere, mooie ervaring. Het was zeker uitdagend en het heeft veel van ons gevraagd om zeven kinderen thuisonderwijs te geven, maar we hebben er zo van genoten. De kinderen zien spelen en genieten, leren op hun manier en al spelend. Maar na drie jaar waren we ook op als ouders. En de oudste kinderen wilden terug naar school. Dus zo ging het: ze gingen terug naar school. En dat was wel weer een grote aanpassing.
Ineens draait alles rond schermen
Nu zitten onze twee oudste zonen in het middelbaar. En ineens draait alles rond hun gsm, hun Chromebook, YouTube en YouTubers, Roblox, Tiktok en Snapchat. Die sociale media kwamen binnen. Eerst een halfuur en dan wat meer en dan nog wat meer en nu is er eigenlijk bijna niks meer tegen te zeggen. De enige limiet dat ik hier nog kan houden is dat de gsm, via ParentLink, vanzelf uitgaat vanaf 22u tot 7u. Zodat hun hersenen toch ten minste rust hebben tijdens de nacht. Want anders zie ik ze al in het midden van de nacht opstaan om toch nog even te gaan kijken wat ze gemist hebben.
Hun argument is elke keer dat al hun vrienden zoveel meer mogen en zoveel meer hebben. Dat maakt me niet uit. Maar ik voel wel dat het bijna onmogelijk is geworden om hen te zeggen “Je hebt maar een halfuur op je gsm”, want de jeugd zit er constant op en doet niet veel anders meer...
Elke dag hebben wij ruzie. Elke dag. Over de grenzen die ze steeds willen overschrijden. Nog meer tijd, nog effe, nog een bericht, effe bellen met de vriend. Ons huis stond vol met speelgoed. Nu kijken ze daar echt nooit meer naar om. Lego, gravitrax, piano, gezelschapspelletjes ...
Ze willen niet meer mee wandelen. Daarvoor moet ik echt bijna dreigen dat ZE MOETEN MEEKOMEN. Maar daar heb ik ondertussen ook geen energie meer voor. Dus ga ik alleen. Dat is ook wat ik mezelf kwalijk neem momenteel: ik heb geen kracht om met leuke alternatieven te komen, want het wordt steeds meer afgeblokt met “neen”. Dus heb ik ook daar geen energie meer voor en voelt het alsof ik aan het opgeven ben. “DOE DAN MAAR. ROT DAAR MAAR UREN OP UW SCHERM, HET KAN ME NIKS SCHELEN”, zou ik soms willen schreeuwen. Maar dat is ook niet waar en dat wil ik ook niet echt ...
Maar alles, echt alles draait rond hun schermen. En het is sterker dan henzelf. Het is echt gewoon verslavend. En dit gebeurde allemaal in minder dan twee jaar tijd.
Ik word er zelf heel droevig en ongelukkig door. Als ik thuiskom en ik zie onze drie zonen in de zetel hangen met hun neus op hun scherm, dan weet ik niet wat ik ervan moet denken en wat ik ermee wil doen.
Ze doen gewoon hun ding
Er valt ook heel weinig tegen hen te zeggen. Ze doen toch gewoon hun ding. Als ik nee zeg over de gsm, gaan ze achter hun Chromebook zitten en doen ze daar alsof ze leren, maar gaan ze gewoon verder met hun game of zelfs sociale media. Dus moet ik erbij gaan te zitten en zeggen “nee, ook niet op je Chromebook spelen, doe nu eens iets anders”. En zo begint het geschreeuw weer. Want de ene zegt “nee, dat is niet waar, ik ben aan het studeren.” Maar dat is helemaal niet waar en dan word ik boos. En dan ben ik de stomme mama die niks begrijpt en we zijn weer vertrokken,. En zo is er elke dag wel iets.
Ik ben ook ongerust omdat ik weet dat er vieze beelden rondgaan op die sociale media en dat tieners natuurlijk cool willen doen en mee willen doen. Ik ben gewoon ongerust. Ook over alle energie die het van hen opslorpt. En het is allemaal bewust zo ontwikkeld om hen verslaafd te maken. Dat maakt mij enorm boos en ik voel me machteloos. Ze zijn bovendien constant overprikkeld door al die berichten die binnenkomen en waarvan zij denken dat ze die onmiddellijk moeten beantwoorden. Ze kunnen zich maar een korte tijd concentreren op iets anders - op school hebben onze kinderen het heel moeilijk om zich te concentreren in de les en om uren stil te zitten.
En ja, ik ben een extra gevoelige persoon. Ik denk veel na en ik wil gewoon het beste. Wat ik nu aan het leren ben is om los te laten en te vertrouwen. Wat moet gebeuren, zal gebeuren en als ik hen kan helpen, zal ik dat altijd doen. Ik zie ook dat ze blijven sporten en dat ze hun vrienden geregeld in het echt zien...
Het is misschien natuurlijk, maar het komt hard aan
Maar echt, soms zou ik hier niet meer willen zijn. De moeilijkste tienerjaren moeten nog komen. Ik weet niet of ik dat ga aankunnen...Ook het feit dat ze zich gewoon constant tegen ons afzetten. Dat is misschien wel het natuurlijke proces, maar het komt hard aan.
Ik ben zelf een hele moeilijke tiener geweest. Ik weet dus dat het erbij hoort en, dat het toch ook wel weer goed komt. Maar als je er zo midden in zit - en dat in combinatie met die nieuwe generatie van schermen en technologie waar ikzelf geen enkele voeling mee heb of belang aan hecht ... Dat is gewoon heel uitdagend en ik zoek hulp waar ik kan.
Dankbaar dat ik het hier even neer mocht schrijven.
Dankbaar dat ik mooie mensen rondom me heb die me helpen en me ondersteunen.
