Mijn ouders vinden dat ik de opvoeding van mijn tieners niet goed aanpak

Mijn ouders vinden dat de maatschappij om zeep is. We zitten allemaal te veel op onze telefoon. We zijn niet meer met de essentie bezig, namelijk ons gezin. We doen vreemde dingen, zoals met vriendinnen in plaats van met onze partner op vakantie gaan. Naar de cinema gaan, gewoon omdat het leuk is. Onze kinderen krijgen veel te veel kleren en andere spullen. Ze worden te veel verwend, te veel verpamperd.

Met andere woorden: ik ben niet streng genoeg.

De tijd waarin er respect was en duidelijke regels waren, die zou moeten terugkomen. We zijn met zijn allen watjes aan het opvoeden. Watjes die er dan ook nog eens niet in slagen om zich op school treffelijk in te zetten. Dat blijkt zwart op wit uit de resultaten van het laatste niveauonderzoek. Aldus mijn ouders.

Mijn oudste tiener bijvoorbeeld is een stevige uitdaging. Hun reactie is dan: je wil te veel haar vriendin zijn. Je moet regels opleggen. Ik probeer dat trouwens wel. Maar ik heb ondertussen ook ondervonden dat verbieden niet werkt als ik overal nee op zeg. Choose your battles. En zelfs dan. Zo merkte ik dat ze gevapet had. (Mijn ouders weten dat trouwens helemaal niet.) Ik heb gezegd dat ik dat zelf echt vreselijk vies vind. Dat het ongezond is. Dat ik hoop dat ze het niet meer doet. Maar ook dat ik op haar moet rekenen om verstandig te zijn. Ik ben niet 24 uur per dag bij haar. Ik kán haar niet voortdurend controleren.

En zo kan ik nog veeeeel voorbeelden geven.

Het ding is: ik begrijp hun standpunt.

Ik zou eigenlijk zelf liever strenger zijn.

Ik zou ook liever hebben dat de maatschappij wat rustiger was, zodat ik dat zelf ook kon zijn.

Ik zou willen dat de gsm bij iedereen op miraculeuze wijze om 20 uur uitviel en we allemaal noodgedwongen iets anders moesten doen.

Maar ik leef in een andere wereld dan zij toen ze pubers hadden.

Hoe verdomd moeilijk het is om kinderen op te voeden volgens oude regels in een wereld die volledig veranderd is

Onze maatschappij werkt niet meer zoals toen. De gsm en het internet zijn uiteraard een groot verschil, maar het zit ook in de rol van ons, vrouwen. En in een maatschappij die heel sterk draait rond het individu: zelfontwikkeling, zelfzorg, burn-out, labels, emotieregulatie …

Ik weet trouwens ook niet hoe lang dit allemaal houdbaar zal blijven. Want de waarheid? Houdbaar voelt het voor mij niet. Maar ik ga de wereld niet veranderen. Ik heb daar gewoonweg de puf niet voor. ‘Je moet toch niet van een klif springen omdat iedereen dat doet?’, zeggen mijn ouders dan.

Euhm. Momenteel misschien wel.
Ik ga niet tegen de stroom in zwemmen als ik in die stroom eigenlijk al amper mijn hoofd boven water kan houden.