Mijn tiener reageert op élk bericht. Behalve dan op dat van mij.
3/08/2026
Door Mamabaas
Er zijn van die dingen die je pas begrijpt als je een tiener in huis hebt. Dat een koelkast vol lege verpakkingen kan staan, bijvoorbeeld. Of dat handdoeken blijkbaar vanzelf op de badkamervloer belanden, maar zelden in de wasmand. En dat iemand die zowat vergroeid is met zijn smartphone sommige berichten gewoonweg niet lijkt te registreren. Jouw berichten, namelijk.
Mijn tiener heeft haar gsm altijd bij de hand. Er wordt geappt, gesnapt, geliket en eindeloos gescrold. Vrienden krijgen binnen de minuut antwoord. Een nieuwe TikTok? Meteen bekeken.
Maar als ik bel? Voicemail.
Als ik een bericht stuur? Radiostilte.
Ik vraag me af of smartphones een verborgen functie hebben. Zo van: als 'mama' op het scherm verschijnt, schakelen ze automatisch over op slaapstand?
En weet je wat extra fascinerend is? Als haar gsm vijf minuten verdwenen is, staat het hele huis op zijn kop. "Mama! Heb jij mijn telefoon gezien?"
Wanneer mama ‘administratie’ wordt
Lange tijd dacht ik dat het iets persoonlijks was. Maar dan viel mijn euro. Ik bedacht ik me dat het misschien niet aan mij lag, maar aan de inhoud van (de meerderheid van) mijn berichten.
Een vriendin stuurt: "Kom je mee?" of "Haha, kijk dit eens." Ik stuur: "Hoe laat ben je thuis?" "Vergeet je pas niet." "Morgen tandarts om 16 uur."
Misschien ben ik voor mijn tiener helemaal geen chatcontact meer. Misschien ben ik... administratie. Je weet wel, zo een vervelend outlook-contact met af en toe een betalingsherinnering.
Dan is een filmpje van een capibara met een zonnebril toffer.
Maar een bericht van mama is zelden zomaar een bericht
Natuurlijk weet ik ook wel dat het meestal geen onwil is. Tieners leven in een onafgebroken stroom van meldingen. Ze reageren op wat op dat moment hun aandacht trekt en schuiven de rest vooruit. Net zoals wij ook weleens (vaak) denken: Ik antwoord straks wel.
Alleen is "straks" bij een tiener soms uitermaaaaate rekbaar.
En het is nu eenmaal zo dat je als ouder meestal niet zomaar iets stuurt. Je wilt weten of je kind veilig is, of het al onderweg is, of gewoon laten weten dat het eten klaarstaat. Achter een telefoontje van mama zit zelden zomaar een grappig filmpje.
Dus blijf ik hameren op deze afspraak: Als ik bel, neem je op zodra dat kan. En als dat niet lukt, stuur je even een berichtje.
Is dat veel gevraagd? Euhm, ik vind van niet. Zij vindt zeker en vast van wel. En zo blijft ons leven boeiend he! :-)
