Sommige dingen bestaan op een veilige afstand. Je weet dat ze er zijn, je leest er misschien eens iets over, je voelt heel even medeleven, en daarna ga je weer al dan niet vrolijk verder met je eigen leven, waarin dat soort dingen niet gebeuren.
Zelfbeschadiging was voor mij zoiets. Tot het dat niet meer was.
Tot het plots in mijn huis zat. Aan mijn tafel. In mijn kind.
Mijn eerste reactie was een mix van ongeloof en paniek. Ik begon meteen terug te kijken. Wat heb ik gemist, wat heb ik verkeerd gedaan. Alsof er ergens een duidelijk begin moest zijn dat ik kon aanwijzen. Want als ik de oorzaak kon vinden, was dit ‘oplosbaar’.
Na de paniek en shock, kwam verdriet. Ik wilde huilen. Omdat ik dacht: hoe slecht moet het met je gaan om dit te doen. Maar ik zag ook wat er gebeurde als ik te emotioneel werd. Dan keek zij naar mij. Dan moest zij mij geruststellen of het kleiner maken. Dan ging het weer over mij. Dus ik heb dat ingeslikt tot een later moment, als ik alleen was.
Ik wist ook niet wat ik moest zeggen. Alles wat in mij opkwam, klonk verkeerd nog voor ik het uitsprak. Te groot, te zwaar, of net te banaal.
Wat ik zag, begreep ik niet. Ik begreep niet hoe je jezelf pijn kan doen en daar iets in vindt wat blijkbaar nodig is. Ik bleef kijken naar haar huid en dacht alleen maar: dit gaat niet weg. Deze sporen blijven. Dat maakte het moeilijk om er licht naar te kijken of het te relativeren.
En ondertussen begon het andere ook.
De schaamte. Omdat dit zichtbaar is. Omdat andere mensen het ook zullen zien en er iets van zullen denken. Omdat je automatisch voelt dat dit iets zegt over jou, ook al weet je dat dat te simpel is.
En dan nog iets: schaamte omdat je merkt dat je het opnieuw over jezelf maakt. Dat je denkt aan wat dit met jou doet, hoe jij overkomt, hoe jij je voelt. Arme jij. Terwijl zij daar zit. Dat besef is hard, maar ook nodig.
Ik begrijp het nog altijd niet volledig. Ik weet nog altijd niet wat de juiste woorden zijn. Maar ik weet wel dat mijn behoefte om het te verklaren of naar mezelf te trekken niets oplost.
Dus ik probeer dat los te laten.
En bij haar te blijven.
